Zdrowie

Woda z cytryną na refluks

Refluks żołądkowo-przełykowy, jest zaburzeniem spowodowanym chwilowym unoszeniem się treści żołądkowej do przełyku. Refluks żołądkowo-przełykowy może przekształcić się w prawdziwą chorobę, która charakteryzuje się uszkodzeniami ściany przełyku. Istnieją na szczęście sposoby na łagodzenie objawów refluksu i środki, które skutecznie zapobiegają powstawaniu refluksu.

Reklama

Objawy refluksu

Przełyk od żołądka oddziela zastawka, która otwiera się, gdy jedzenie wpada do żołądka. Jednak jeśli nie działa ona prawidłowo i się ona otwiera, powoduje przedostanie się kwaśnej treści żołądka do przełyku, co powoduje podrażnienie błony śluzowej przełyku. Jest to właśnie refluks. Objawami refluksu są:

  • cofanie gorzkiej treści żołądka do przełyku i jamy ustnej;
  • pieczenie w przełyku i brzuchu;
  • kwaśne odbijania;

Co powoduje refluks żołądkowo przełykowy

Choroba refluksowa przełyku może wystąpić zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. U dorosłych refluks może być spowodowany rozluźnieniem dolnego zwieracza przełyku.

Szanse na wystąpienie refluksu żołądkowo-przełykowego wzrastają, gdy pokarm pozostaje w żołądku dłużej, jest wolno trawiony.

Inną przyczyną refluksu żołądkowo-przełykowego jest kwasowość śliny. Naturalnie ślina ma pH obojętne (6-7) i neutralizuje kwaśny refluks z przełyku. Jeśli jej pH jest bardziej kwaśne, ta funkcja jest osłabiona.

Osoby otyłe i kobiety w ciąży są bardziej narażone na refluks żołądkowo-przełykowy, gdyż narządy wewnętrzne są nieco inaczej ułożone.

Palenie również jest czynnikiem ryzyka, zmienia pH śliny i przyczynia się do zakwaszenia żołądka i przełyku.

Spożywanie pokarmów takich jak np. kiszonki, ostre przyprawy, zbyt tłuste pokarmy mogą powodować uczucie zgagi.

Niektóre leki (kwas acetylosalicylowy, antydepresanty, narkotyki, niektóre środki uspokajające i leki na astmę) również mogą powodować zgagę.

Co pić na zgagę?

Ważne jest, aby wiedzieć, jakich napojów unikać, gdy cierpimy na refluks. Soki cytrusowe, alkohol, kawa i napoje gazowane są częstymi czynnikami wywołującymi zgagę.

Napoje, które neutralizują kwas żołądkowy, tym samym zapobiegają zgadze lub usuwają nieprzyjemne objawy to:

  • mleko niskotłuszczowe, mleko roślinne, takie jak sojowe, migdałowe;
  • woda — ma neutralne pH 7, łagodzi refluks;
  • rumianek wspomaga leczenie zgagi i uspokaja żołądek.

Woda z miodem na zgagę

Woda z miodem również łagodzi nieprzyjemne objawy. Miód na refluks żołądka działa korzystnie, ponieważ ma właściwości przeciwzapalne i pomaga zwalczać stany zapalne błony śluzowej żołądka. Woda z miodem łagodzi również podrażnienia w przełyku i neutralizuje kwas solny.

Reklama

Cytryna na zgagę — czy pomoże na refluks żołądkowo-przełykowy?

Nie ma badań potwierdzających twierdzenie, że woda z cytryną pomaga w refluksie. Jednak niektórzy twierdzą, że właśnie picie wody z cytryną pomaga zniwelować nieprzyjemne objawy. Wystarczy do szklanki wody wycisnąć 1-2 łyżki soku z cytryny. Jeśli napój okaże się za kwaśny, możesz zmniejszyć ilość dodanej cytryny. Woda z cytryną przed posiłkiem zapobiega powstawaniu refluksu. Cytryna może uszkadzać szkliwo zębów, dlatego możesz pić napój przez słonkę.

Czy cytryna szkodzi na wrzody żołądka?

Refluks żołądkowy jest częstym objawem przy wrzodach żołądka. W diecie na wrzody często zaleca się unikanie kwaśnych owoców, takich jak pomarańcze, cytryny, kwaśne jabłka, pomidory. Dzieje się tak, ponieważ kwas owocowy obniża pH żołądka i zwiększa jego kwasowość.

Z drugiej strony kwas owocowy poprawia trawienie i powoduje, że pokarm nie zalega w żołądku. Jednak we wrażliwych żołądkach kwasy te powodują większy ból i dyskomfort.

Niektóre owoce zawierają kwasy, które zwiększają kwasowość. Spośród kwasów zawartych w owocach, kwas cytrynowy ma największą kwasowość, ponieważ ma w swojej cząsteczce trzy grupy kwasowe, co powoduje, że cytryna jest najbardziej kwaśna z cytrusów.

Jednak woda z dodatkiem cytryny nie jest tak kwaśna, jak sam owoc i może przynieść ulgę w leczeniu zgagi. Woda z cytryną poprawia trawienie, a tym samym zmniejsza czas przebywania niestrawionego jedzenia w żołądku.

Woda z cytryną skutki uboczne w przypadku refluksu

Picie wody z cytryną podczas refluksu może powodować również skutki uboczne. Jeżeli woda jest zbyt kwaśna, może nasilać objawy refluksu.

Do możliwych skutków ubocznych zaliczamy:

  • nasilona zgaga;
  • wymioty;
  • niestrawność;
  • nudności;
  • zapalenie żołądka;
  • biegunka.

Cytrusy mogą także wspomagać wydzielanie kwasu solnego, co niekiedy prowadzi do zwiększania objętości kwasu w żołądku, a to zwiększa szansę na cofanie się go do przełyku.

Domowe sposoby na refluks żołądkowy

Istnieją również skuteczne domowe sposoby na refluks, które zapobiegają powstawaniu zgagi, a także łagodzą jej objawy, jeśli już zgaga się pojawiła. Oto niektóre z nich:

  • spożywaj mniejsze porcje;
  • żucie gumy stymuluje produkcję śliny, która wspomaga trawienie i łagodzi kwaśne środowisko w przełyku;
  • ocet jabłkowy wspomaga trawienie;
  • picie herbaty imbirowej łagodzi dolegliwości żołądkowe;
  • banany mogą łagodzić podrażnioną błonę śluzową przełyku;
  • unikaj napojów gazowanych.

Jeśli masz zgagę po wszystkim, co zjesz, należy skonsultować się z lekarzem, który zleci badania. Zgaga może być objawem niektórych chorób, np. cukrzyca, zapalenie żołądka, a także może być objawem przedzawałowym.

Nie leczony refluks może prowadzić do poważnych chorób, takich jak zwężenie przełyku (przełyk Barretta), trudności z przełykaniem, krwawienia z układu pokarmowego.

Reklama

Leczenie

Lekarz może nam przepisać leki zobojętniające kwas solny, inhibitory pompy protonowej. Większość z nich to leki dostępne bez recepty w każdej aptece.

Skuteczne zioła na arytmię serca

Coraz więcej pacjentów zmagających się z chorobami układu krążenia decyduje się na włączenie do swojego leczenia terapii ziołami. Dzięki nim można pozbyć się arytmii, poprawić ukrwienie serca i wyeliminować nadciśnienie tętnicze. Jakie zioła są najbardziej skuteczne w leczeniu chorób serca? Jak obniżyć puls i wzmocnić siłę skurczu mięśnia sercowego?

Reklama

Leczenie arytmii serca ziołami

Liczne badania potwierdzają, że środki naturalne znajdują szerokie zastosowanie w leczeniu dolegliwości związanych z układem krążenia. Szczególne działanie wykazują niektóre zioła, takie jak głóg czy kora chinowca. Wobec takich schorzeń jak arytmia serca leczenie naturalne przynosi wymierne rezultaty i znacząco wspiera medycynę konwencjonalną.

Zioła lecznicze mają bardzo szerokie właściwości, dlatego istotne jest, żeby wybrać dla siebie te specyfiki, które najlepiej odpowiadają naszym potrzebom. Warto w tym celu skonsultować się z lekarzem i upewnić czy dane zioła na serce będą dobrze się łączyć z przyjmowanymi przez nas lekami.

Zioła na serce — skuteczne zioła na arytmię serca

Pacjenci cierpiący na choroby krążenia nieustannie zadają sobie pytanie jak długo można żyć z arytmią serca. Odpowiedź jest zawsze indywidualna i zależy od tego jak rozwinęło się schorzenie oraz w jaki sposób jest leczone. Zastosowanie ziół może znacznie zwiększyć szanse na długie życie z chorobą serca.

Rozmaite zioła, jeżeli są stosowane regularnie, mogą pomóc nam pozbyć się dolegliwości układu krążenia. Mieszanki ziół regulują pracę serca i zapobiegają występowaniu arytmii. Wiele z nich ma właściwości przeciwzapalne i zwiększa ukrwienie serca. Zioła pomagają zregenerować naczynia wieńcowe serca, dlatego zalecane są przy rozmaitych schorzeniach kardiologicznych.

Jak obniżyć puls ziołami

Większość osób, które cierpią na zaburzenia rytmu serca, zmaga się z tachykardią, czyli nadmiernym przyspieszeniem pulsu. O takim zjawisku można mówić jeżeli dochodzi do ponad 100 uderzeń serca na minutę. Zwykle tachykardia jest wynikiem wysiłku fizycznego lub nadmiernego stresu. Kiedy jednak pojawia się bez powodu to niechybny znak, że mamy do czynienia z dolegliwościami układu krążenia. Sięgnij wtedy po zioła, które obniżą puls.

Kora chinowca na kołatanie serca

Chinowiec lekarski to roślina pochodząca z Ameryki Południowej, od stuleci wykorzystywana w medycynie. Kora chinowca jest bogata w chinidynę, substancję zmniejszającą kurczliwość mięśnia sercowego. Bezpośrednim efektem stosowania chinowca jest obniżenie pulsu.

Dodatkowym działaniem, jakie generuje to zioło, jest rozszerzenie naczyń krwionośnych, co znacząco obniża ciśnienie krwi. Sproszkowaną korę chinowca zalej wrzątkiem i zaparzaj przez dziesięć minut. Po odcedzeniu napar jest gotowy do spożycia.

Ziele serdecznika na kołatanie serca

Serdecznik pospolity to świetny sposób na wzmocnienie serca. Picie zaparzonego serdecznika zmniejsza wahanie ciśnienia krwi i działa uspokajająco, przez co zaleca się go dla pacjentów z tachykardią. To zioło wzmacnia naczynia krwionośne i zwalcza ból w okolicach serca. Preparaty zawierające serdecznik polecane są osobom cierpiącym na nadmierny stres i nerwice.

Serdecznik obniża ciśnienie krwi

Stosowanie serdecznika sprzyja rozszerzaniu się naczyń krwionośnych i obniża ciśnienie. Dzięki temu chroni przed chorobą wieńcową, regenerując układ krążenia. Ziele serdecznika może być zażywane w formie naparów, tabletek i nalewek. Zioło dzięki swojemu działaniu moczopędnemu przyda się także pacjentom z chorobami nerek.

Reklama

Kwiatostan głogu na siłę skurczu serca

Głóg to bez wątpienia jedno z najlepszych dostępnych ziół na problemy krążenia. Owoce głogu wzmacniają siłę skurczów serca, zapobiegają arytmii i miażdżycy. Głóg wykazuje działanie uspokajające, poprawia objętość wyrzutową i akcję minutową serca.

Stosowanie tego zioła sprawia, że mięsień sercowy odzyskuje swoją sprawność, a ścianki naczyń krwionośnych się wzmacniają. Głóg jest dostępny w formie soków, ekstraktów i łatwych w zażywaniu kapsułek.

Kozłek lekarski poprawia pracę serca

Wielu pacjentów kardiologicznych przekonało się o skuteczności działania kozłka lekarskiego w ich dolegliwościach. Kozłek pomaga w niewydolności serca i zmniejsza obwodowy opór naczyniowy. Kozłek lekarski jest też powszechnie stosowany jako środek na uspokojenie i złagodzenie stresu. Zioło może być pite w formie naparu i ekstraktu.

Miłorząb dwuklapowy przy arytmii serca

Zwróć uwagę na preparaty na bazie miłorzębu dwuklapowego, znanego także, jako miłorząb japoński. Ta pochodząca z Azji roślina daje spektakularne rezultaty w leczeniu choroby wieńcowej i miażdżycy. Wzmacnia ściany naczyń krwionośnych, dotleniając mózg i układ krążenia.

Miłorząb bardzo przyda się osobom starszym walczącym z zaburzeniami pamięci. Jego zażywanie spowalnia otępienie umysłowe, niweluje zawroty głowy i szumy uszne. Miłorząb poprawia krążenie i zwalcza uczucie zimna.

Konwalia majowa na serce

Konwalia majowa to jedna z roślin bogatych w glikozydy nasercowe, dzięki czemu jest w stanie łagodzić objawy zmęczenia serca, szczególnie u osób starszych. Glikozydy konwalii zwiększają ukrwienie, dlatego zaleca się je dla osób po przebytym zawale. Przyjmowanie preparatów na bazie konwalii eliminuje bóle w klatce piersiowej i zwiększa objętość wyrzutową serca.

Zwiększ siłę skurczu mięśnia sercowego

Zioła wspomagające pracę serca to bezcenni sojusznicy w staraniach o długie życie w zdrowiu. Rośliny takie jak głóg, serdecznik, kozłek lekarski czy naparstnica purpurowa są w stanie wyeliminować liczne dolegliwości kardiologiczne. Zawarte w ich składzie sole mineralne i kwasy organiczne obniżają ciśnienie, wzmacniają serce i zapobiegają arytmii.

Reklama

Picie naturalnych preparatów w postaci naparów i zażywanie suplementów diety nie tylko pomaga na serce, ale i wiele innych obszarów organizmu. Wiele ziół działa rozkurczająco, koi nerwy, pozwala uporać się z miażdżycą, nadczynnością tarczycy i zawrotami głowy. Pamiętaj, żeby w razie łączenia preparatów zielarskich z przepisanymi lekami, skonsultować się z lekarzem. Zwracaj uwagę na zdrowe odżywianie i aktywny tryb życia, żeby mieć pewność, że twoje serce będzie dobrze pracowało przez długie lata.

Arytmia serca leczenie naturalne

Dolegliwości układu krążenia mogą mieć druzgocące skutki dla naszego zdrowia. Dlatego zaburzenia pracy serca powinny być jak najszybciej leczone. Oprócz zabiegów chirurgicznych i przyjmowania leków warto wzbogacić swoją terapię o metody leczenia naturalnego. Stosując kurację ziołami, odpowiednią dietę i zdrowy tryb życia zapewnimy sobie solidne wsparcie w chorobach serca.

Reklama

Jak pozbyć się arytmii serca

Istnieje wiele zaburzeń rytmu serca. Niektóre z nich są jedynie chwilowe i nie powinny budzić niepokoju. Mowa tutaj o sytuacjach kiedy pracę serca zakłócił intensywny wysiłek, albo nadmiar stresu. Również takie czynniki jak nadmiar kofeiny czy spożycie alkoholu mogą wywołać krótkotrwałą arytmię.

Migotanie przedsionków

Sytuacja jest znacznie poważniejsza jeżeli mamy do czynienia z chroniczną arytmią o znacznie dłuższym czasie trwania. Dolegliwości takie jak migotanie przedsionków mogą znacząco osłabić mięsień sercowy i bez właściwego leczenia doprowadzą do zawału. Szczególnie niebezpieczne jest migotanie komór, które bez błyskawicznego udzielenia pomocy medycznej jest w stanie wywołać udar mózgu, a nawet zgon.

Choroby układu krążenia

Pacjenci, u których wykryto zaburzenia tętna, zastanawiają się, jak długo można żyć z arytmią serca. To kwestia uzależniona od konkretnego schorzenia. Niekiedy naturalne sposoby i regularne przyjmowanie leków antyarytmicznych pozwalają na długie życie bez żadnych obaw. W przypadku migotania przedsionków, czy dolegliwości komór serca, często konieczna jest operacja i zastosowanie takich metod jak stymulator serca, żeby móc utrzymać pacjenta przy życiu.

Metody leczenia arytmii serca

Układ krążenia to kluczowy element ludzkiego organizmu. Wystarczy chwila zatrzymania krążenia, żeby doprowadzić do niedotlenienia mózgu, udaru i śmierci. Wszystkie zaburzenia tętna trzeba traktować jako potencjalnie groźne i należy skonsultować się z lekarzem w celu przeprowadzenia badania EKG.

Arytmia, palpitacje serca, ryzyko zawału rośnie zwłaszcza w podeszłym wieku. Osoby starsze powinny regularnie się badać i zwracać uwagę na swoje serce. Zdrowa dieta, dużo ruchu i unikanie używek, są niezbędne dla utrzymania zdrowia układu krążenia.

Zaburzenia rytmu serca — leczenie ziołami

Wielu pacjentów z powodzeniem stosuje skuteczne zioła na arytmię serca. Tego typu terapia służąca jako wsparcie terapii konwencjonalnej ma na celu polepszenie stanu serca i całego układu krążenia. Głóg, kozłek lekarski czy miłorząb pozwalają obniżyć ciśnienie, wzmacniają siłę skurczu serca i redukują nadmierny stres. Stosowanie produktów naturalnych jest łagodne dla organizmu i nie niesie za sobą skutków ubocznych.

Reklama
Zioła na arytmię serca

Ziele serdecznika, kora chinowca i konwalia majowa bardzo ułatwiają leczenie zaburzonej pracy serca. Dzięki tym ziołom odbudowują się ściany naczyń krwionośnych, przyspieszony puls zwalnia, spada ryzyko rozwoju choroby wieńcowej. Wiele ziół może służyć jako wsparcie w rekonwalescencji po zawale. Nie można też zapominać o ich działaniu uspokajającym i relaksującym. Stres i niepokój mogą sprzyjać występowaniu arytmii i osłabiać serce, dlatego to tak ważne, żeby ich unikać.

Domowe sposoby na arytmię

Terapia z zastosowaniem leczniczych ziół to niejedyny sposób, w jaki możemy zadbać o swoje serce w warunkach domowych. Układ sercowo-naczyniowy jest bardzo podatny na czynniki wynikające z trybu życia. Niewłaściwe odżywianie, unikanie ruchu, otyłość, palenie papierosów i picie alkoholu może katastrofalnie wpływać na serce, a w dodatku obniżać komfort i jakość życia.

Ćwiczenia i arytmia serca

Bardzo wielu pacjentów zbyt późno orientuje się, że zaniedbali swoje zdrowie przez niedobór aktywności fizycznej. Często jesteśmy przepracowani, prowadzimy siedzący tryb życia, wypijając kawę za kawą, a wszystko pogarsza niekończące się obciążenie psychiczne. Niejednokrotnie dopiero pierwsze odczuwane dolegliwości serca, strach przed zawałem i śmiercią sprawiają, że ludzie postanawiają wziąć się za siebie.

Tego wszystkiego można uniknąć, prowadząc aktywne i zdrowe życie. Codzienny spacer, większy wysiłek dwa-trzy razy w tygodniu, krótkie ćwiczenia w czasie pracy, wystarczą, żeby odsunąć ryzyko zawału.

Ćwiczenia oddechowe a arytmia serca

Osoby, u których występują objawy arytmii, powinny wykonywać łatwe do przeprowadzenia ćwiczenia oddechowe. Dzięki temu wzmocnimy krążenie i zrelaksujmy się, co znacząco zmniejszy ciśnienie krwi, a także pozwoli unormować zbyt mocne tętno. Ćwiczenia oddechowe możesz stosować zawsze kiedy tylko masz na to czas.

Najprostszym, a przy tym bardzo skutecznym ćwiczeniem jest głęboki wdech. Oddychając w ten sposób, dotlenisz organizm, odstresujesz się i opanujesz arytmię. Wdychaj głęboko powietrze przez nos, rozluźniając przy tym mięśnie brzucha. Poczujesz, że wraz z nabieraniem powietrza brzuch się uwypukli. Powoli wypuszczaj powietrze nosem lub ustami, zwracając uwagę, żeby tym razem brzuch się zapadał. Staraj się oddychać tak głęboko jak to tylko możliwe, odsuwając złe myśli i skupiając się tylko na chwili obecnej. Zdziwisz się, jak skuteczne potrafi być to proste ćwiczenie.

Dieta przy arytmii serca

Odżywianie to często ignorowany element dbania o zdrowie, tymczasem, jego znaczenie jest kluczowe. Niektórzy pacjenci dziwią się, dlaczego chorują na serce, skoro regularnie ćwiczą, nie piją i nie palą. Odpowiedź często leży w ich diecie.

Sercu bardzo szkodzą tłuste potrawy mięsne, powodujące odkładanie się złego cholesterolu. Podobnie należy unikać wysoko przetworzonej żywności, która oprócz smaku, nie niesie za sobą żadnych wartościowych składników odżywczych i tylko obciąża organizm.

Co jeść na serce

Właściwie dobrana dieta dla osób dbających o serce powinna być bogata w nienasycone kwasy tłuszczowe Omega-3 i Omega-6, które można pozyskać z olejów roślinnych i ryb. Należy jeść jak najwięcej warzyw i owoców, które są prawdziwym bogactwem witamin oraz substancji odżywczych.

Zdrowy jadłospis powinien składać się z chudego nabiału i pełnoziarnistego pieczywa. Warto pić dużo wody i soków owocowych czy koktajli. Przygotowując potrawy, zwracaj uwagę na to, żeby były gotowane na parze, albo pieczone w piekarniku, unikaj smażenia na tłuszczu. Zdrowa dieta i dużo ruchu to klucz do długiego życia.

Reklama

Jak długo można żyć z arytmią serca

Zaburzenia rytmu serca to objaw, który budzi niepokój u wielu pacjentów. Zastanawiają się, co to oznacza dla zdrowia i jak będzie wyglądało ich dalsze życie. Arytmia może być oznaką poważnych chorób serca takich jak migotanie przedsionków, kiedy indziej jest to niegroźny objaw spowodowany stresem lub wysiłkiem. Dowiedz się jak rozpoznać zaburzenie rytmu serca i jak długo można z nim żyć.

Reklama

Co to jest arytmia serca?

Arytmią nazywane są nienaturalne zmiany pracy serca. Może to oznaczać zarówno znaczne przyspieszenie jak i spowolnienie bicia serca. Kołatanie serca może zostać wywołane przez czynniki zewnętrzne. Jeżeli do objawów arytmii dochodzi po intensywnym wysiłku, spożyciu kofeiny, albo w wyniku stresu, nie musimy się szczególnie obawiać. Takie zaburzenie jest tylko przejściowe i niepokojące objawy szybko ustępują.

Gorzej jeżeli do zaburzeń rytmu serca dochodzi coraz częściej i bez żadnego oczywistego powodu. To niechybny znak, że mamy do czynienia z poważnymi dolegliwościami układu krążenia. Arytmia może być powiązana z chorobą niedokrwienną serca, migotaniem przedsionków albo miażdżycą. Bywa, że za zaburzeniami rytmu serca stoją niedobory pierwiastków i nadciśnienie.

Arytmia serca objawy

Każdemu z nas zdarzyło się poczuć delikatne zaburzenia rytmu serca. Po bardzo intensywnym wysiłku, stresującej rozmowie, czy nawet po obejrzeniu strasznej sceny w filmie zdarza się, że serce przez krótką chwilę zdaje się bić jak szalone. W ciągu kilku sekund przyspieszenie tętna mija i nawet nie zwracamy na nie uwagi. Jednak w przypadku poważnej arytmii, dochodzą do tego dodatkowe objawy, a samo zaburzenie rytmu serca trwa znacznie dłużej.

Do najczęstszych objawów powiązanych z arytmią należą takie przypadłości jak bóle w klatce piersiowej, zawroty głowy i uczucie duszności czy też uczucie dławienia. Niekiedy zdarzają się zasłabnięcia i krótkotrwała utrata przytomności. W czasie ataku arytmii staraj się zachowywać spokój, jako że stres i wysokie ciśnienie może tylko pogorszyć sprawę.

Jak przerwać atak arytmii serca

Rodzaj arytmii serca definiuje to, w jaki sposób można jej przeciwdziałać. Jeżeli mamy do czynienia z krótkotrwałym, przejściowym zaburzeniem pracy układu krążenia, skuteczne okazuje się leczenie naturalne. Arytmia serca może zostać ujarzmiona dzięki zastosowaniu ziół, ćwiczeń oddechowych i właściwej diety. Domowe sposoby na arytmie pomogły wielu osobom zminimalizować ich objawy.

Migotanie przedsionków

W przypadku poważniejszych zaburzeń, takich jak migotanie komór, konieczna będzie jak najszybsza wizyta u lekarza. Często u pacjentów dochodzi również do migotania przedsionków. Przeprowadzając badanie EKG, specjalista będzie w stanie ocenić skalę problemu i zastosować odpowiednią kurację. Niekiedy wystarczy leczenie farmakologiczne i przyjmowanie specyfików regulujących krążenie. W poważniejszych przypadkach niezbędne będzie leczenie zabiegowe. Metody takie jak zabieg ablacji to standardowe procedury leczenia zabiegowego w arytmii.

Co wywołuje zaburzenia rytmu serca?

Nadkomorowe zaburzenia rytmu serca mają charakter przejściowy i wywołują je tak zwane czynniki zewnętrzne. Jeżeli znajdujemy się w stanie podniecenia psychicznego spowodowanego stresem, zażyliśmy substancje psychoaktywne, albo dopiero co wykonaliśmy duży wysiłek fizyczny, to mogą pojawić się u nas zaburzenia rytmu serca. To zwykle trzepotanie przedsionków, częstoskurcz nadkomorowy i częstoskurcze przedsionkowe.

Komorowe zaburzenie rytmu serca

Arytmie komorowe stanowią bezpośrednie zagrożenie dla pracy serca. Migotanie komór może doprowadzić do natychmiastowego zatrzymania krążenia, a w konsekwencji śmierci. Tragiczne bywają również skutki migotania przedsionków. To jedna z najczęściej diagnozowanych nieprawidłowości rytmu serca, szczególnie częsta w podeszłym wieku. Wraz z nieleczonym migotaniem przedsionków może wystąpić udar mózgu, prowadzący do kalectwa i śmierci.

Reklama

Jak długo można żyć z arytmią serca

Wobec występowania zaburzeń rytmu serca u pacjentów zawsze pojawia się pytanie: jak długo można z tym żyć? Niestety, nie da się na to udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Wszystko zależy od osobistych uwarunkowań. Niektóre osoby są w stanie żyć z arytmią przez kilkadziesiąt lat, inne mogą niespodziewanie umrzeć po pierwszym ataku.

Ocenienie ryzyka zgonu z powodu dolegliwości układu sercowo-naczyniowego uzależnione jest od wieku pacjenta, rodzaju zaburzenia i tego jak szybko rozpoczęto leczenie arytmii. Wielką rolę odgrywają też dodatkowe choroby. Pacjenci cierpiący na otyłość, zmagający się z miażdżycą, cukrzycą czy nadciśnieniem tętniczym są znacznie bardziej narażeni na skutki nieprawidłowej pracy serca.

Arytmia serca — zapobieganie

W zapobieganiu arytmii niezwykle ważne jest prowadzenie zdrowego stylu życia. Należy pamiętać, że to jak się odżywiamy i dbamy o siebie, ma wielki wpływ na stan organizmu. Rozmaite rodzaje arytmii można leczyć z zastosowaniem sprawdzonych domowych sposobów. Skuteczne zioła na arytmie serca, nie tylko złagodzą zaburzenia tętna, ale i pomogą walczyć ze stresem i napięciem psychicznym.

Czego unikać przy arytmii serca

Osoby zmagające się z arytmią powinny mieć świadomość, że mogą wiele zrobić, żeby nie dopuścić do rozwoju choroby. Prowadzenie aktywnego trybu życia, unikanie używek, wyeliminowanie z diety tłustych, smażonych potraw mięsnych i regularne przyjmowanie leków ma kluczowe znaczenie w przedłużeniu życia osoby z arytmią.

Czy na arytmię serca można umrzeć

Ryzyko śmierci wywołane arytmią zależy od jej rodzaju. Częstoskurcz komorowy może doprowadzić do zatrzymania akcji serca i jeżeli w porę nie zostanie udzielona pomoc, pacjent umrze. To jak długo można żyć z innymi typami zaburzeń rytmu serca, zależy od podjętego leczenia. Niemiarowość oddechową albo częstoskurcz można niwelować poprzez leki antyarytmiczne.

Czy arytmia może sama ustąpić

Jeżeli arytmia została wywołana stresem albo wysiłkiem fizycznym, w ciągu kilku chwil ustąpi sama. W przypadku chronicznych zaburzeń rytmu serca konieczne jest leczenie. Przyjmowanie leków, albo przeprowadzenie zabiegu ablacji pozwala na skuteczne leczenie zaburzeń pracy serca. Bardzo dobre rezultaty przynosi także stosowanie ziół i naturalnych metod leczenia arytmii serca, takich jak ćwiczenia oddechowe czy odpowiednia dieta.

Reklama

Co oznacza wysoki puls przy normalnym ciśnieniu

Szybsze bicie serca często powoduje u nas strach. Wiadomo, że z sercem nie ma żartów i każde anomalie związane z jego pracą nas stresują. Osoby z wysokim tętnem, często również chorują na inne choroby, np. nadciśnienie tętnicze. Co jednak zrobić w sytuacji, jeśli puls jest wysoki przy normalnym ciśnieniu? Co taka sytuacja może oznaczać i jak sobie pomóc?

Reklama

Jaki jest prawidłowy puls serca

Tętno spoczynkowe u osoby dorosłej uważa się za normalne, jeśli wartości wynoszą od 60 do 100 uderzeń na minutę. Kiedy częstotliwość bicia serca wzrasta powyżej 100 uderzeń na minutę, stan ten nazywa się tachykardią.

Przyczyny tachykardii

Najczęstszą przyczyną tachykardii jest uprawianie sportu lub inna aktywność fizyczna, która powoduje wzrost częstości akcji serca. Tachykardia wynika również ze stresu, strachu, pobudzenia lub innej napiętej emocjonalnie sytuacji. Tachykardię mogą wywołać również choroby lub niektóre schorzenia. Mogą to być np.:

  • zatrucie;
  • anemia;
  • zator płucny;
  • zaburzenia tarczycy;
  • niewydolność serca;
  • wrodzone wady serca;
  • choroby serca;
  • nadciśnienie lub zbyt niskie ciśnienie krwi.

Przyczyną wysokiego pulsu może być również wypicie mocnej kawy, czarnej i zielonej herbaty, napoju energetycznego, a także zażywanie narkotyków, czy picie alkoholu.

Jak wykonać prawidłowo pomiar pulsu?

Tętno spoczynkowe można prawidłowo zmierzyć bez większego wysiłku i bez urządzenia. Aby prawidłowo zmierzyć tętno na nadgarstku, umieść dwa lub trzy palce po wewnętrznej stronie nadgarstka poniżej kciuka i licz uderzenia przez 30 sekund. Ta wartość pomnożona razy 2 daje tętno na minutę.

Prawidłowo zmierzyć puls możemy również zmierzyć za pomocą ciśnieniomierza. Wyróżniamy ciśnieniomierze naramienne oraz ciśnieniomierze nadgarstkowe.

Tętno należy mierzyć w spoczynku, nigdy po wysiłku fizycznym, czy innej aktywności.

Objawy wysokiego tętna

Wysoki puls to objaw szybkiej pracy serca. Powoduje to wiele nieprzyjemnych objawów, a niektóre z nich mogą nawet zagrażać życiu pacjenta. Najczęstsze objawy towarzyszące tachykardii to:

  • Kołatanie serca;
  • duszność i ucisk w klatce piersiowej;
  • dławica piersiowa;
  • zawroty głowy;
  • bóle głowy;
  • ogólne osłabienie i zmęczenie;
  • krótkotrwała utrata przytomności.

Przyczyny wysokiego pulsu

Wysoki puls przy normalnym ciśnieniu może być również spowodowany czynnikami niezwiązanymi z chorobami. Są to np. stres, wysiłek fizyczny, silne emocje. Podwyższony puls jest związany również z niektórymi schorzeniami, np. chorobami tarczycy.

Aktywność fizyczna —wykonywanie ćwiczeń, jazda na rowerze, siłownia, uprawianie sportu to czynności, podczas których nasze tętno rośnie. Z reguły po wysiłku, gdy jesteśmy już w czasie spoczynku, nasz puls szybko wraca do normy.

Stres — kiedy osoba doświadcza szoku emocjonalnego lub intensywnej radości puls również rośnie i jest to prawidłowa reakcja organizmu.

Ból — podczas gdy odczuwamy ból, wysoki puls również może pojawić się przy normalnym ciśnieniu. Jest to najprawdopodobniej związane z procesem zapalnym w organizmie. Podczas infekcji, nasze serce jest przeciążone, a to z kolei wpływa na szybsze jego kurczenie, co powoduje wzrost pulsu.

Choroby tarczycy — mogą również powodować, że puls wzrasta i pojawia się kołatanie serca. Głównie podwyższenie tętna powoduje nadczynność tarczycy. W ciężkich przypadkach może dochodzić nawet do 200 uderzeń na minutę, co jest bardzo niebezpiecznym stanem i zagrożeniem dla życia. Dlatego, jeżeli nasz puls jest wysoki, bądź mamy zbyt niskie ciśnienie, warto również zbadać poziom hormonów tarczycy.

Reklama

Czym grozi wysoki puls — czy jest niebezpieczny?

Nieproporcjonalny częstoskurcz ma negatywne konsekwencje dla organizmu. Zmniejsza wydajność pompowania krwi przez mięsień sercowy, który w krótkim czasie nie radzi sobie z wypełnieniem krwią. Zwiększona praca prowadzi następnie do większego zużycia tlenu w mięśniu sercowym, co może spowodować zawał mięśnia sercowego u osoby cierpiącej na chorobę sercowo-naczyniową.

Tachykardia może również powodować zaburzenia rytmu serca, które bezpośrednio zagrażają życiu pacjenta. Te problemy mogą na przykład prowadzić do problemów niewydolności serca. Ponadto istnieje ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, w tym ryzyko powstania skrzepliny, niedrożności tętnic obwodowych i udaru mózgu. Im szybszy rytm komorowy, tym bardziej nasilone są objawy u pacjenta.

Jak obniżyć puls domowym sposobem

Jeśli wysoki puls nie jest spowodowany chorobą, a nagłym stresem lub aktywnością fizyczną, można w łatwy sposób obniżyć wysoki puls samemu. W razie potrzeby zastosuj poniższe metody:

  • Usiądź lub połóż się w spokojnym miejscu;
  • skup się na spokojnym oddechu;
  • medytacja;
  • aby obniżyć wysokie tętno, można zastosować ćwiczenia aerobowe.

Obniżenie tętna zioła

Innym skutecznym sposobem jest wprowadzenia ziołolecznictwa. Można zastosować zioła o działaniu uspokajającym, takie jak waleriana, kozłek lekarski, melisa. Pomocny może być również głóg, konwalia, serdecznik. Warto zastosować też aromatoterapię. Warto, również skorzystać z porady lekarskiej.

Jeśli borykasz się również ze skokami ciśnienia, warto dowiedzieć się jak obniżyć ciśnienie krwi zioła.

Wysoki puls a ciśnienie w normie

Jeśli częstość tętna wynosi stale 90 uderzeń serca na minutę lub więcej, oznacza to, że serce jest mocno obciążone, a wysokie tętno jest uważane za niebezpieczne. Jeśli jest to stan częsty, może to powodować poważne choroby, a w rezultacie zgon chorego. Dlatego jeśli bez znanej nam przyczyny, mamy wysoki puls, nawet z normalnym ciśnieniem, należy skonsultować się z lekarzem.

Wykonanie szczegółowych badań pozwoli nam wykryć powód wysokiego pulsu i zastosować leczenie i odzyskać prawidłowy puls.

Czy wysoki puls może mieć uwarunkowania genetyczne?

Naukowcy badają, czy przyspieszone bicie serca może mieć podłoże genetyczne. Jak wynika z już przeprowadzonych badań, istnieje duże prawdopodobieństwo, że geny mają wpływ na puls, a także na ciśnienie krwi. Dlatego jeśli Twój rodzic lub dziadkowie mieli tendencję do wysokiego pulsu, jest szansa, że u Ciebie problem też się pojawi.

Jakie jest prawidłowe ciśnienie krwi

Pomiar ciśnienia krwi określa wartość ciśnienia skurczowego i rozkurczowego. Prawidłowe ciśnienie oscyluje w granicach 120/60 – 140/90. Pierwsza liczba wskazuje na ciśnienie skurczowe, a druga na ciśnienie rozkurczowe.

Wartości poniżej 120/60 są charakterystyczne dla niedociśnienia, a powyżej 140/90 są diagnozowane jako nadciśnienie.

Zaburzenia tętna — kiedy kontakt ze specjalistą?

Jeżeli puls jest często wysoki, czy za niski bez znanej nam przyczyny powinniśmy koniecznie udać się do lekarza. Nie można bagatelizować tego stanu, ponieważ może to w rezultacie jeszcze bardziej pogorszyć nasze zdrowie.

Jeśli puls stale jest w granicach 100 i wyżej, lub jest niższy niż 60 uderzeń na minutę, należy pilnie skonsultować się z lekarzem, który zleci nam badania, aby określić przyczynę i wdrożyć odpowiednie leczenie.

Być może wysokie tętno jest spowodowane lekami, więc również lekarz może nam je zmienić. Zdecydowanie nie można bagatelizować zmian tętna, ponieważ jest to niebezpieczne.

Reklama

Jak długo leczy się świerzb?

Świerzbowiec ludzki jest to świądowa choroba zakaźna, pasożytnicza dotykająca głównie dzieci, jednak dorosłym także nie jest obcy. Dolegliwość ta jest jedną z najpopularniejszych na całym świecie, jednak występuje głównie w klimacie tropikalnym. Szacunkowo dotyka mniej niż 1 procent mieszkańców krajów rozwiniętych. Jakie objawy powoduje świerzb i jak długo się go leczy?

Reklama

Jak wygląda świerzb u ludzi?

Świerzb jest chorobą, którą bardzo łatwo pomylić z alergiami wszelkiego rodzaju. Wynika to z faktu, iż zmiany skórne przyjmują postać grudkowo — pęcherzykową, która przypomina wysypkę alergiczną. Najczęstszymi miejscami jej występowania są wszelkie zgięcia i fałdy skórne, a także okolice narządów płciowych.

W obrębie dłoni i rąk zauważyć możemy tzw. nory świerzbowcowe. Są to wąskie, nieregularne i lekko wypukłe wykwity linijne, które w niektórych przypadkach mogą być nawet rumieniowe. Z kolei w obrębie tułowia i stóp pojawiać się mogą zmiany skórne w formie pęcherzyków, krostek i guzków.

Jedną z najrzadszych odmian choroby, jednak o najtrudniejszym przebiegu jest świerzb norweski, który wyglądać może zupełnie inaczej. W tym przypadku zmiany skórne są bardzo rozległe i obejmować mogą nawet twarz. Pojawiać się mogą także zrogowacenia skóry oraz zgrubienia paznokci. Co ciekawe, świąd w tej odmianie może się nie pojawić. Szacuje się, że dotyka on jedynie 50 procent dotkniętych świerzbem norweskim.

Jak rozpoczyna się świerzb?

Świerzb rozpoczyna się poprzez zarażenie zewnątrz pasożytniczym roztoczem. Pasożyt drąży tunele w zrogowaciałej warstwie naskórka, w których samica składa jaja. Okres wylęgania się pasożyta trwa ok. 2 tygodnie. Wyklute larwy po ok. 3 tygodniach przekształcają się w dojrzałe świerzbowce. To właśnie ich dorosła postać wywołuje świąd i wysypkę.

W okresie wylęgania u chorego nie pojawiają się objawy, jednak nie zmienia to faktu, iż w tym czasie zakaża on innych. W większości przypadków do zarażenia świerzbem dochodzi właśnie w tym okresie. Najbardziej narażone na to są osoby mieszkające pod jednym dachem. Do zakażenia świerzbem dochodzi poprzez bezpośredni kontakt z chorym, bardzo często wystarczy nawet podanie ręki lub w wyniku kontaktu z przedmiotami tj. pościel, lub ręcznik.

Świerzb — leczenie

Mężczyzna cierpiący na objawy świerzbowca na dłoniach

Świerzb bardzo łatwo poddaje się leczeniu, jednak nigdy nie zaobserwowano samowyleczenia. Nieleczony świerzb prowadzić może także do zmian guzkowych na ciele. Długotrwały, nieleczony świąd zwiększa ryzyko powstawania nadkażeń bakteryjnych skóry, tzw. zliszajowacenie. Mimo wszystko kluczowe jest, aby farmakologii podjęły się wszystkie osoby, z którymi zarażony miał kontakt bezpośredni, nawet gdy nie obserwuje się u nich objawów.

Pamiętamy, że u dzieci świerzb występuje także bardzo często, dlatego nie powinniśmy bagatelizować objawów tj. wysypka na skórze i świąd. Choroba wygląda tak samo jak u dorosłego, a wszelkie niepokojące objawy należy skonsultować z lekarzem pediatrą, który dobierze odpowiednie kosmetyki na delikatną skórę i leki.

Jak długo leczy się świerzb u człowieka?

Wiele osób mylnie twierdzi, że leczenie jest uciążliwe. Wynika to z faktu, iż dawniej trwało długo. Nowe leki są nie tylko szybko działające, ale także łatwe w użyciu. Długość leczenia świerzbowca ludzkiego różni się w zależności od dobranego leczenia. Jest to okres od kilku dni do nawet kilkunastu, jednak chory przestaje zarażać już po 1-2 dniach terapii.

Dłuższego leczenia wymaga świerzb norweski oraz chorzy z immunosupresją, oraz wtórnym zakażeniem bakteryjnym. Najbardziej narażone na zakażenie nim są osoby o obniżonej odporności oraz starsze.

Reklama

Jak długo po leczeniu świerzbu swędzi skóra? 

Po zakończeniu terapii przez kilka lub nawet kilkanaście tygodni pojawiać się może świąd. Wynika to z przedłużającej się reakcji zapalnej na alergeny świerzbowca. Dotyczy to najczęściej alergików. Pomocne okazać się mogą leki antyhistaminowe, a także wszelkiego rodzaju maści łagodzące swędzenie.

W jakiej temperaturze ginie świerzb?

Świerzb ginie w bardzo niskich jak i w bardzo wysokich temperaturach. W celu zniszczenia wszystkich potencjalnych ognisk chorobowych należy wyprać ubrania, pościel, ręczniki, pluszowe zabawki, koce itp. W wysokiej temperaturze najlepiej powyżej 60 stopni Celsjusza, a następnie wyprasować wszystkie zainfekowane świerzbowcem przedmioty. Istnieją jednak niestety przedmioty, których wypranie nie należy do najłatwiejszych. W takiej sytuacji zaleca się wymrozić przez 12 h w –20 stopniach Celsjusza.

Jak długo żyje świerzb w ubraniach?

Ze względu na niedostateczną wilgotność otoczenia, świerzb poza skorą człowieka żyje 3-4 dni. Aby nieprzyjemna dolegliwość nie powróciła, zaleca się jednak, aby nie używać pościeli, bielizny i ubrań chorego przez co najmniej tydzień po wypraniu i wyprasowaniu. Zaleca się, aby zapakować wszystkie przedmioty na okres od 1 do 3 tygodni w plastikowe worki i schować w trudnodostępne miejsce.

Czego nie lubi świerzbowiec?

Wspominaliśmy już, że świerzb ginie w bardzo wysokich i bardzo niskich temperaturach, jednak to nie wszystko. Świerzbowiec ludzki nie lubi także zmian temperatury, dlatego polewanie ciała naprzemiennie zimną i ciepłą wodą może okazać się pomocne w jego leczeniu.

Pasożyt nie lubi także olejków eterycznych, szczególnie tych z drzewa herbacianego. Dodatkowo ma on właściwości kojące i antybakteryjne, wobec czego dodany do kąpieli zmniejszy ryzyko powstawania nadkażeń na skórze.

Ocet jest to produkt, który nie tylko świetnie sprawdza się w naszej kuchni, ale także radzi sobie z pasożytami i ich jajami, dlatego świerzbowiec ludzki się go boi.

Nie ma skutecznych domowych sposobów na świerzb. Objawy można jedynie łagodzić i wspomagać leczenie farmakologiczne, co nie oznacza jednak, że nie warto, zasięgnąć po wspomniane produkty.

Z czym można pomylić świerzb?

Objawy świerzbu są typowe także dla wielu innych dolegliwości, dlatego nie jest to problem, aby pomylić się przy diagnozie. Świerzb pomylić można z:

  • Alergicznymi zmianami skórnymi,
  • atopowym zapaleniem skóry,
  • opryszczkowatym zapaleniem skóry,
  • liszajcem zakaźnym,
  • wypryskami,
  • łuszczycą,
  • wszawicą odzieżową.

Jak leczyć świerzb?

Wizyta u dermatologa

Pierwszym krokiem, jaki powinniśmy podjąć, gdy zauważymy zmiany typowe dla świerzbu, jest konsultacja lekarska. Lekarz lub dermatolog po wykonaniu badań dobierze odpowiednią farmakologię. Leczenie zazwyczaj zaczyna się od przyjmowania odpowiedniego antybiotyku, który przygotowuje skórę pod leczenie i wyleczy zmiany chorobowe.

Zewnętrzne leki przeciw świerzbowi nakłada się na oczyszczoną skórę i pozostawia na skórze na kilka, a nawet kilkanaście godzin. U dorosłych maść nakłada się na całe ciało z pominięciem głowy. U dzieci smarujemy także skórę głowy. Szczególną uwagę powinniśmy zwrócić na okolice narządów płciowych, zgięcia i przestrzenie międzypalcowe.

Reklama

Leczenie domowymi sposobami

Istnieją także leki na świerzb bez recepty, które dostaniemy w każdej aptece. Jeśli decydujemy się na kurację domową, powinniśmy jednak pamiętać, że terapia może się znacząco wydłużyć. W tym okresie powinniśmy pamiętać o codziennej zmianie pościeli, ręczników i ubrań, a także powinniśmy powstrzymać się od kontaktów, nawet z domownikami. Wszystkie te kroki zapewnią skuteczną i szybką kurację, a już po kilku dniach będziemy mogli wrócić do codzienności, pracy lub szkoły.

Istnieją także sposoby, które łagodzą objawy świerzbu. Wbrew pozorom nie należy do nich zażywanie ciepłych kąpieli. W tym przypadku jest wręcz przeciwnie — objawy się nasilają. Okłady z ziół, olejków eterycznych, a nawet octu okazać się mogą pomocne podczas łagodzenia świądu.

Kobieta która ma objawy menopauzy w wieku 47 lat

Objawy menopauzy w wieku 47 lat

Menopauza jest naturalnym procesem w życiu kobiety i niesie ze sobą różne zmiany, które mogą być pozytywne lub negatywne. Objawy są indywidualne dla każdej kobiety, jednak menopauza daje kilka charakterystycznych objawów, które mogą w łatwy sposób stwierdzić, że to ten czas. Poznaj najważniejsze symptomy występujące w czasie klimakterium.

Reklama

Pierwsze objawy klimakterium — w jakim wieku

Menopauza oznacza koniec cykli menstruacyjnych i koniec zdolności rozrodczych. Diagnozę menopauzy można postawić wtedy, gdy ostatnia miesiączka wystąpiła minimum 12 miesięcy temu.

Okres okołomenopauzalny obejmuje okres 8-10 lat przed menopauzą, kiedy czynność jajników powoli zaczyna spadać. W tym okresie mogą już pojawić się pierwsze oznaki menopauzy. Okres pomenopauzalny obejmuje lata po menopauzie. 

Klimakterium to nic innego jak spadek stężenia estrogenów, czyli kobiecych hormonów płciowych. Wywołuje to również brak owulacji. Spadający poziom hormonów (estrogenu i progesteronu) powoduje szereg zmian, przed którymi staje kobieta, wchodząc w ten nowy okres swojego życia, a najważniejsze z nich przedstawiamy poniżej.

Pierwsze oznaki przekwitania mogą pojawić się już między 40, a 45 rokiem życia, a w niektórych przypadkach nawet wcześniej (przedwczesna menopauza). Wówczas organizm kobiety produkuje mniej estrogenu. Jednak najczęściej jest to wiek powyżej 45 roku życia, a średni wiek kobiety w okresie klimakterium to 47 lat. Klimakterium po 55 roku życia nazywane jest późną menopauzą.

We wczesnej menopauzie objawy fizyczne, głównie brak miesiączki sugerują kobiecie raczej ciążę, niż menopauzę. Dopiero ujemny test ciążowy skłania kobietę do udania się do ginekologa. Brak miesiączki mogą również wywołać choroby tarczycy.

Pierwsze objawy menopauzy w wieku 47 lat

Menopauza kojarzy się nam z wahaniami uczucia ciepła i gorąca (tzw. uderzenia gorąca), ponieważ jest to najczęściej wymieniany, uciążliwy objaw klimakterium, jednak nie jedyny, Jednym z pierwszych objawów w okresie przekwitania jest również rozdrażnienie i zmęczenie. Bardzo charakterystycznym objawem są również zaburzenia miesiączkowania. Okres występuje nieregularnie, jest bardziej lub mniej obfity, a także może zaniknąć na stałe.

Szczegółowe objawy menopauzy w wieku 47 lat

Gdy osiągamy wiek 47 lat, jest duża szansa, że wystąpi u nas menopauza. Objawy wywołuje niedobór estrogenów, co powoduje nieregularne miesiączki i uderzenia gorąca. Innymi charakterystycznymi objawami w czasie menopauzy są:

Reklama

Jak rozpoznać menopauzę

Klimakterium najczęściej rozpoznaje się po zatrzymaniu miesiączki. Jednak wczesne objawy, mogą wskazywać, że ten okres się nieuchronnie zbliża. Po 40 roku życia w organizmie kobiety zachodzi wiele zmian — spowalnia metabolizm, włosy stają się bardziej suche i łamliwe, a nawet zmienia się smak (jest mniej kubków smakowych). Dlatego warto obserwować swoje ciało już po 40 roku życia. Im więcej lat, tym szansa, że pojawią się pierwsze symptomy klimakterium.

Jakie badania na menopauzę

Jeśli kobieta podejrzewa u siebie wystąpienie klimakterium, można wykonać badania, które mogą potwierdzić menopauzę. W tym celu należy skonsultować się z lekarzem rodzinnym lub ginekologiem i opisać mu swoje dolegliwości. Lekarz skieruje nas na badania krwi, które dadzą nam jasny obraz sytuacji, Oprócz badania morfologii krwi, dostaniemy skierowanie na oznaczenie poziomu estrogenów i progesteronu we krwi. Wyniki te jasno pokażą nam, czy wchodzimy w okres przekwitania i w jakim jesteśmy stadium.

W aptece dostaniemy również specjalne testy (podobne do testów ciążowych), które badają poziom hormonów. Taki test możemy zrobić w domu.

Jak zmniejszyć objawy przekwitania

Uciążliwe objawy menopauzy można zminimalizować, dzięki zastosowaniu terapii hormonalnej. W aptece kupimy suplementy ziołowe, które są skuteczne zwłaszcza we wczesnym okresie menopauzy.

Terapię klimakterium można zacząć od stosowania ziołowych preparatów z soi, żeń-szenia, chmielu, kozieradki. W aptece dostaniemy suplementy diety, które wspomogą zmniejszenie objawów menopauzy.

Objawy związane z przekwitaniem nie trwają cały czas. Dowiedz się kiedy ustępują objawy menopauzy.

Hormonalna terapia zastępcza

Jeśli menopauza jest dla nas bardzo męcząca, warto skorzystać z hormonalnej terapii zastępczej. Ginekolog przepisze nam leki, zawierające hormony, które są silniejsze niż preparaty na bazie ziół. Leki takie są wypisywane wyłącznie na receptę.

Reklama

Ciemnopomarańczowy kolor moczu

Badanie moczu jest ważnym i podstawowym narzędziem diagnostycznym. Każda zmiana jakości i ilości płynów w układzie moczowy świadczy o naszym zdrowiu. Pierwszą rzeczą, którą może zauważyć każdy z nas, jest kolor moczu. Jest to bardzo ważny parametr diagnostyczny, dlatego warto znać prawidłowe zabarwienie moczu i co może oznaczać inna jego barwa. Kolor może różnić się od całkowicie przejrzystego do złotego i może zawierać nietypowe kolory, takie jak czerwony, niebieski, czarny. Dowiedz się więcej, o czym świadczy kolor moczu i kiedy warto udać się do lekarza.

Reklama

Jaki jest prawidłowy kolor moczu

Nerki to jeden z „oczyszczających” organów w naszym organizmie, bez którego nie bylibyśmy w stanie normalnie funkcjonować. Mianowicie gromadzą szkodliwe substancje z krwi i układu pokarmowego i wraz z nadmiarem płynów wydalają je przez układ moczowy. Prawidłowa barwa to z reguły żółty mocz, koloru słomkowego. Każdy inny kolor moczu może wskazywać na toczący się proces chorobowy. Ciemny mocz może mieć różne kolory — kasztanowy, ciemnożółty, brązowy, purpurowy, ciemnoczerwony. 

Jeśli zauważyłeś, że ostatnio Twój mocz był ciemniejszy niż zwykle, może to być przyczyną odwodnienia organizmu. Z kolei prawie bezbarwny mocz może wskazywać na nadmiar wody w ciele. Ale jeśli regularnie nawadniasz się, a zauważysz u siebie ciemny kolor moczu, możliwe, że twoje ciało walczy z jakąś chorobą i warto skonsultować się z lekarzem, który zleci ci badanie moczu.

Co oznacza ciemna barwa moczu

Ciemny mocz najczęściej jest oznaką odwodnienia i z reguły ma barwę przypominającą trochę ciemniejsze piwo. Jeśli zauważysz taki mocz, wypij dwie szklanki wody i przy następnej wizycie w toalecie, sprawdź, czy barwa uległa zmianie. 

Jeśli natomiast kolor moczu jest ciemny, ale inny niż wspomniany wyżej, np. jest to czerwony mocz, brązowy mocz, czy nawet wchodzący w odcień czarnego koniecznie umów się na wizytę u specjalisty. 

Co może powodować, że mocz staje się ciemny? Odpowiadają za to schorzenia takie jak np.:

  • Zapalenie wątroby,
  • marskość wątroby,
  • rak wątroby,
  • odwodnienie,
  • niedrożność dróg żółciowych,
  • kamienie żółciowe,
  • kamienie w pęcherzu,
  • rak pęcherza,
  • żółtaczka,
  • rak nerki i trzustki,
  • kłębuszkowe zapalenie nerek.

Żółty kolor moczu

Taki kolor moczu jest zjawiskiem normalnym. Prawidłowy mocz ma również odpowiedni zapach. W różnych schorzeniach oprócz zmiany barwy moczu następuje zmiana jego zapachu. Więcej na ten temat przeczytasz w artykule brzydki zapach moczu.

Kolor moczu może się również zmienić pod wpływem naszej diety, po zjedzeniu różnych produktów. Na barwę moczu odpowiadają również przyjmowane leki (leki moczopędne, leki przeciwbólowe, przyjmowanie hormonów płciowych, leki przeciwhistaminowe) — warto sprawdzić w ulotce, czy dany lek, nie wpływa na kolor moczu.

Za zmianę koloru moczu mogą odpowiadać również zmiany hormonalne.

Co oznacza ciemny mocz

Ciemny mocz jest często konsekwencją nieuregulowanej diety i niedostatecznej podaży płynów, czyli odwodnienia. Nerki gromadzą i przetwarzają szkodliwe substancje z organizmu, które są następnie uwalniane z moczem.

Urochrom to pigment, który sprawia, że mocz ma żółtawy odcień. Może zmieniać się od jasnożółtego do bursztynowego i jest to normalne. W normalnym stanie mocz powinien być również przejrzysty i nie zawierać zanieczyszczeń.

W stanach chorobowych może występować również nietypowy kolor moczu, mętny mocz, który nie jest klarownie przejrzysty. Może to być spowodowane nagromadzonym śluzem w moczu, co może być symptomem np. infekcji dróg moczowych, lub kamieni nerkowych.

Reklama

Czerwony kolor moczu

Czerwona barwa moczu często wskazuje na obecność krwi w moczu (krwiomocz). Istnieje wiele różnych przyczyn tego zjawiska, takich jak infekcje nerek lub pęcherza moczowego, nowotwory, urazy wewnętrzne, choroby przenoszone drogą płciową, wirusy, menstruacja, zapalenie gruczołu krokowego, pęcherza moczowego lub nerek.

Jeśli zauważysz ślady krwi i nie masz miesiączki, koniecznie udaj się do lekarza.

Różowy mocz lub nawet czerwony jego kolor może wystąpić także po spożyciu buraków.

Ciemnożółty mocz

Ciemny mocz może mieć również mocniejszy, bardziej intensywny zapach. Zapalenie układu moczowego może również wpływać na ciemniejszy kolor płynu.

Inna barwa moczu, jeśli związana jest z innymi chorobami, często jest jednym z objawów choroby, dlatego również zastanówmy się, czy nie pojawiły się inne niepokojące objawy, takie jak ból brzucha, inny zapach moczu, pieczenie w okolicy intymnej, ból podczas sikania. Wszystkie zauważone nieprawidłowości należy zgłosić lekarzowi, który będzie miał więcej danych do postawienia odpowiedniej diagnozy i wdrożenia odpowiedniego leczenia.

Co oznacza brunatny mocz

Bardzo często brunatny mocz jest wynikiem zapalenia wątroby, podczas której nie jest ona w stanie dokładnie oczyścić krwi. Może to prowadzić do gromadzenia się we krwi pomarańczowo-żółtej substancji zwanej bilirubiną, a mocz może stać się brunatny, a nawet brązowy. Jeśli przyczyną jest zapalenie, możesz również zauważyć takie objawy jak gorączka, omdlenia, utrata apetytu, nudności, wymioty, bóle brzucha, stawów, a skóra i białka oczu staną się żółte.

Brunatny mocz może też oznaczać marskości wątroby, która jest konsekwencją nieleczonego zapalenia tego narządu. Wczesna marskość nie daje żadnych objawów, ale w późniejszych stadiach może pojawić się brązowy kolor moczu. Niektóre z objawów marskości to problemy ze snem, słaba pamięć, zatrzymanie wody.

Niektóre choroby nerek powodują ciemny mocz. Infekcja nerek — popaciorkowcowe zapalenie kłębuszków nerkowych, może prowadzić do czerwonawo-brunatnego moczu. Ta infekcja jest możliwa po paciorkowcowym bólu gardła i najczęściej występuje u dzieci.

Ciemnopomarańczowy kolor moczu

Ciemnopomarańczowy mocz jest oznaką niepokoju, ponieważ może wskazywać na problemy z żółcią lub wątrobą.

Pomarańczowy kolor moczu nie zawsze wskazuje na niedobór płynów w organizmie człowieka. Pomarańczowy mocz u kobiet jest wydalany w chorobach zakaźnych. Tak więc zwykły kolor tego płynu biologicznego często zmienia się w zapaleniu pęcherza moczowego, zapaleniu cewki moczowej i nerek. Zgodnie ze swoją budową anatomiczną organizm kobiety jest znacznie bardziej podatny na działanie różnych patogenów. Wynikiem procesu zapalnego w tych narządach jest ciemnienie wydzieliny, pojawienie się w nich osadu.

Charakterystyczną zmianę koloru moczu u kobiet można zaobserwować również w czasie ciąży. We wczesnej ciąży, utrata płynów wiąże się z częstymi wymiotami, późno — z powstawaniem silnego obrzęku w ciele.

Kolor moczu u mężczyzn wiąże się często z większym wysiłkiem fizycznym (ciężka praca fizyczna, siłownia). Czynnikami patologicznymi wpływającymi na charakter męskiego moczu są kamica moczowa i choroba prostaty.

Reklama

Przezroczysty mocz czy to źle?

Jasny mocz, a nawet przezroczysty świadczy głównie o zbyt dużej ilości przyjmowanych płynów. Blady odcień moczu wskazuje na brak równowagi w ciele i wynika z faktu, że organizm zawiera wysokie stężenie elektrolitów. W każdym razie przezroczysty mocz wskazuje na to, że organizm jest mocno nawodniony i nie jest to raczej sygnał o problemach zdrowotnych. 

Jak widzisz, kolor moczu może dużo powiedzieć o stanie Twojego zdrowia. Jeśli nieprawidłowy kolor moczu utrzymuje się długo, lub nie jest spowodowana np. zmianą diety i towarzyszą temu inne niepokojące objawy, konieczne jest zasięgnięcie porady lekarskiej.

Przeczytaj również:

Jak długo organizm oczyszcza się z antybiotyku

Terapia antybiotykami, choć efektywnie wspiera walkę z chorobą, to obniża również odporność i przyczynia się do ogólnego osłabienia organizmu. Jest to skutkiem destrukcyjnego działania antybiotyków nie tylko na chorobotwórcze bakterie, ale również na znajdujące się w jelitach te pożyteczne, które odpowiadają za odporność organizmu. Wzmocnienie organizmu po antybiotyku jest więc kluczowym elementem na drodze do pełnego odzyskania zdrowia i sił.

Reklama

Jak działają antybiotyki

Przyjmowanie antybiotyków ma na celu pozbycie się patogennych bakterii, które powodują infekcję. Niestety preparaty te nie działają precyzyjnie i niszczą nie tylko szkodliwe drobnoustroje. Uderzają również w mikroflorę bakteryjną, a więc w te szczepy bakterii, które kolonizują jelita oraz doprowadzają do prawidłowego funkcjonowania organizmu, a dokładniej układu immunologicznego. Osłabiona flora bakteryjna w jelitach sprawia, że układ odpornościowy funkcjonuje gorzej. W związku z tym niejednokrotnie dochodzi do mechanizmu błędnego koła, który dość ciężko jest przerwać.

U kobiet dodatkowym kłopotem okazują się infekcje intymne, które następują wkrótce po kuracji antybiotykami. Nadwątlona mikroflora bakteryjna sprawia, iż długotrwałe przyjmowanie antybiotyków powoduje biegunki, które mogą występować jeszcze po zakończeniu kuracji. Brak czynności mających na celu ochronę flory bakteryjnej jelit przed działaniem antybiotyku oraz wspierających jej odbudowę po zakończeniu kuracji sprawia, że odzyskanie właściwego poziomu odporności będzie trudne i cechujące się nawracającymi infekcjami.

Czy antybiotyk osłabia?

Walka z infekcją jest bardzo wyczerpującym zadaniem dla organizmu. W dodatku częste stosowanie antybiotyków sprawia, że poza wyniszczeniem drobnoustrojów chorobotwórczych, przy okazji zaatakowane są również pożyteczne bakterie, które składają się na florę jelitową. Do jej zadań zaliczane są m.in. syntetyzowanie niektórych witamin, ułatwienie trawienia pokarmów oraz utrzymywanie właściwej równowagi kwasowo-zasadowej, dlatego długotrwałe stosowanie antybiotyków może prowadzić do wystąpienia takich dolegliwości, jak biegunki, grzybice czy zaparcia. Co więcej, uszkodzenie flory bakteryjnej utrudnia wchłanianie, a to sprawia, że następują niedobory witamin. Wszystkie wyżej wymienione czynniki skutkują osłabieniem organizmu, w związku z czym po uporaniu się z infekcją i skończonym stosowaniem antybiotyków, warto wspomóc odbudowę mikroflory jelitowej poprzez spożywanie preparatów probiotycznych i odpowiednią dietę.

Osłabienie po antybiotyku — objawy

Najczęstszymi objawami ze strony pokarmowego wynikającymi z przyjmowania antybiotyków są: wysypki skórne o różnym stopniu nasilenia, mdłości, wymioty, biegunka. Rzadko występują również ciężkie działania niepożądane takie jak np.: bóle stawów, wysoka gorączka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności wątroby, nerek, szpiku, pogorszenie słuchu, ciężka biegunka poantybiotykowa będąca skutkiem zakażenia beztlenową bakterią Clostridium difficile, która wzmaga podanie specjalnych antybiotyków w trakcie leczenia.

Reklama

Większość innych symptomów ustępuje po odstawieniu antybiotyku. Zawsze trzeba konsultować się ze specjalistą. Objawem niepożądanym jest również likwidacja tzw. przyjaznych kultur bakterii, które stanowią część flory bakteryjnej.

Jak długo działa antybiotyk po odstawieniu

Czas, w którym antybiotyk jest jeszcze obecny w organizmie po jego odstawieniu, zależy od rodzaju preparatu. Obecnie coraz częściej stosuje się leki, które podawane są bardzo krótko, gdyż jedynie przez trzy dni. Jednak ich czas działania w organizmie utrzymuje się o wiele dłużej, bo aż przez siedem do dziesięciu dni. Znacznie dłużej trwa usuwanie skutków ubocznych. Flora bakteryjna potrzebuje co najmniej dwóch tygodni, aby odbudować się do stanu sprzed rozpoczęcia antybiotykoterapii.

Jak długo organizm oczyszcza się z antybiotyku

Wszystko zależy od rodzaju zastosowanego antybiotyku. Przeważnie lek działa na bakterie jeszcze przez około tydzień po zakończeniu leczenia. Co więcej, flora bakteryjna jelit regeneruje się wokoło trzy tygodnie po odstawieniu antybiotyków. Jednak częstsze przyjmowania antybiotyków sprawia, że dłużej substancje w nich zawarte pozostają w krwiobiegu.

Jak oczyścić organizm z antybiotyku

Jak wzmocnić osłabiony organizm? Osoby po antybiotykoterapii dość często są bardzo osłabione i zmagają się z hiperwitaminozą. W celu zminimalizowania skutków ubocznych przyjmowania antybiotyków, w czasie leczenia zaleca się przyjmować także suplementy diety probiotyczne, które zawierają bakterie kwasu mlekowego. Jednak poza tym wskazane jest także wzbogacić dietę o jogurty z bakteriami probiotycznymi, które dostaniemy w niemal każdym sklepie spożywczym. Po zakończonej terapii zaleca się dać organizmowi odrobinę czasu na regenerację jak również regenerację wątroby. Nie można natychmiast wracać do normalnego trybu życia. Najlepszym rozwiązaniem jest poświęcenie kilku dni na odpoczynek. Nie stanowi to jednak, że należy zostać w domu — spacery są jak najbardziej zalecane, gdyż odpowiednio dotleniony organizm szybciej wraca do formy.

Jak wzmocnić organizm po antybiotyku — zakończeniu leczenia

Osoby, które podczas zmagań z infekcją zdecydowały się na najsilniejszy naturalny antybiotyk, nie muszą martwić się o regenerację układu pokarmowego wywołanego skutkiem ubocznym stosowania odpowiedników syntetycznych. Na przykład, jeśli chodzi o helicobacter pylori leczenie bez antybiotyków nie jest czymś niemożliwym. Wystarczy znajomość właściwości wielu naturalnych składników. Jednak w przypadku stosowania antybiotykoterapii, należy po jej zakończeniu zadbać o takie czynniki jak:

  • Regeneracja flory bakteryjnej na skutek podaży probiotyków,
  • właściwa ilość i jakość snu,
  • dotlenienie organizmu poprzez systematyczne spacery,
  • suplementacja witamin C, D, A oraz selenu i cynku,
  • odpowiednia dieta bogata w nienasycone kwasy tłuszczowe.
Reklama

Jakie owoce można jeść przy kamicy żółciowej

Najczęstszym powodem pojawienia się schorzenia, jakim jest przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego, jest kamica żółciowa. Jej rozwój jest powiązany z wiekiem i płcią, chociaż równie istotnym czynnikiem jest nieodpowiednia dieta. Plan żywieniowy jest jednocześnie, obok zabiegów chirurgicznych i leków, ważny dla skuteczności leczenia kamienicy żółciowej. W takim jadłospisie należy wykluczyć cukry, tłuszcze zwierzęce oraz produkty wzdymające, jak na przykład nasiona roślin strączkowych.

Reklama

Objawy przy kamicy żółciowej

Kamienie powstałe w drogach żółciowych i pęcherzyku stanowią przyczynę zapalenia tych części organizmu, w efekcie zamknięcia przewodu pęcherzykowatego. Często kończy się to wystąpieniem silnych objawów kolki żółciowej, takich jak: silne wzdęcia, wymioty, zatrzymanie stolca i gazów. Niekiedy choroba rozwija się bezobjawowo i nie jest konieczne wprowadzanie dużych ograniczeń żywieniowych. Czasem jednak jej przebieg staje się ostry i bardzo upośledza funkcjonowanie chorego. Może to stanowić podstawę do decyzji o przeprowadzeniu zabiegu wycięcia woreczka żółciowego.

Kamica żółciowa — objawy ataku

Choroba ta, wzmaga przede wszystkim spożywanie potraw smażonych, tłustych i ciężkostrawnych. Wówczas następuje obkurczenie się pęcherzyka żółciowego, czego efektem jest wydzielenie żółci do dwunastnicy. Powstałe kamienie zatykają ujście pęcherzyka, co przyczynia się do podwyższenia w nim ciśnienia. W związku z tym najczęściej występującym i głównym objawem jest tzw. kolka żółciowa. Towarzyszą jej mocne i nieprzyjemne dolegliwości bólowe w okolicach żeber. Symptom ten potrafi trwać bardzo długo — nawet do kilku godzin. Co więcej, mogą jej towarzyszyć zgaga i nudności.

Kamica żółciowa — dieta

W kamicy żółciowej trzeba przede wszystkim skupić się na niskotłuszczowym i lekkostrawnym planie żywieniowym — szczególnie bezpośrednio po operacji oraz w okresie zaostrzenia się symptomów. Różne rekomendacje mogą wynikać z etapu lub fazy, na jakiej jest pacjent. Zaraz po operacji restrykcje są większe, a po upływie czasu można poszerzyć dietę inne produkty.

Najistotniejsze na każdym etapie jest ograniczenie tłuszczu pochodzenia zwierzęcego. Zalecane są tłuszcze roślinne (np. olej rzepakowy, lniany, oliwa z oliwek). W tym celu z diety należy wyeliminować takie produkty jak smalec, bardzo tłuste mięsa i wędliny, boczek, śmietanę powyżej 18%, tłuste sosy zabielane zasmażką i śmietanką, tłuste wędliny oraz żółte sery. Rekomendowane są natomiast produkty niskotłuszczowe. Zalicza się do nich: chude, takie jak chude produkty mleczne, drób bez skóry, chude ryby, wołowina i chuda cielęcina. W leczeniu kamicy żółciowej konieczne jest również ograniczenie spożycia potraw smażonych na rzecz gotowanych tradycyjnie, na parze, duszonych i pieczonych w folii. Jest to sposób na wyeliminowanie dodatku tłuszczu z naszej diety.

Reklama

Kolejną sprawą jest błonnik pokarmowy. Tu istotne jest spożywanie odpowiedniej ilości warzyw i owoców, jak i produktów zbożowych bogatych w ten składnik, które pochodzą z pełnego przemiału. W kamicy żółciowej należy ograniczyć żółtka jaj oraz produkty wzdymające, takie jak nasiona roślin strączkowych, cebula, kalafior, pory czy kapusta.

Jakie owoce można jeść przy kamicy żółciowej

W przypadku kamicy żółciowej jadłospis powinien być bogaty m.in. w błonnik pokarmowy oraz nienasycone kwasy tłuszczowe, jak i również w świeże warzywa i owoce. W tej przypadłości zalecane jest picie soków owocowo-warzywnych, owocowych — zielonych koktajli. Jeśli są one surowe, warto zadbać o prawidłowe ich rozcieńczenie. Spośród wszystkich owocowych grup produktów należy wybierać kiwi, melony, śliwki, jagody, winogrona bez pestek, cytrusy, morele, brzoskwinie i banany. Szczególnie rekomendowane są przeciery owocowe oraz gotowane owoce, najlepiej, aby były one bez skórki. Pieczone jabłka w tym aspekcie uważane są za doskonałą przekąskę. Można także sięgać po różnego rodzaju kisiele owocowe, kompoty z przetartymi owocami oraz galaretki owocowe.

Choć wymienione wyżej owoce i sposoby ich przetworzenia nie należą do ulubionych smakołyków, to z pewnością pomogą każdej osobie zmagającej się z kamicą żółciową.

Zakazane owoce przy kamicy żółciowej

Osoby, które zmagają się z kamicą żółciową, powinny ograniczyć spożycie do maksymalnego minimum, a nawet odstawi zupełnie z planu żywieniowego takie owoce, jak:

  • Wiśnie,
  • czereśnie,
  • porzeczki,
  • agrest.

Niezalecane są także owoce surowe, niedojrzałe lub marynowane.

Reklama