Zdrowie

Czy torbiel na nerce może się wchłonąć

Torbiele nerek to przestrzenie płynowe, które ulokowane są w obrębie miąższu. U ponad 90% pacjentów są one łagodnymi przypadkami, w tym niektóre nie wymagają nawet leczenia, a wyłącznie obserwacji i okresowej kontroli. Zdarzają się jednak torbiele złośliwe, w których leczenie chirurgiczne okazuje się niezbędne. Mogą być umiejscowione w jednej nerce lub powstawać obustronnie. Główną metodą diagnostyczną jest USG jamy brzusznej.

Reklama

Co to jest torbiel na nerce

Torbiele to pęcherzyki, które wypełnione są płynem skumulowanym w miąższu nerki. Ich średnica może mieć nawet kilkanaście centymetrów. Można wyróżnić kilka rodzajów torbieli nerek — małe do średnicy 5 cm średnicy przeważnie nie dają żadnych oznak, dopiero większe stanowią przyczynę dolegliwości żołądkowo-jelitowych. Objawy torbieli nerek obejmują również wielomocz oraz uczucie pełności w jamie brzusznej. Mogą pojawić się także powikłania, takie jak zakażenie torbieli, któremu towarzyszy gorączka. Cechą charakterystyczną może być również powiększenie się obwodu brzucha, która najczęściej spowodowana jest wzrostem liczby torbieli. W takiej sytuacji mogą wystąpić: białkomocz, krwiomocz, bóle brzucha, kamica dróg moczowych oraz bóle okolicy lędźwiowej. Warto zauważyć, że torbiele nerkowe częściej pojawiają się u mężczyzn niż u kobiet.

Uwarunkowania genetyczne torbieli nerek

Istotną kwestią jest zwyrodnienie wielotorbielowate nerek, które jest chorobą genetyczną. W przypadku jej wystąpienia torbielowatość nerek obejmuje korę i rdzeń nerki. Schorzenie to może wystąpić już w okresie niemowlęcym, jednak przeważnie diagnozuje się je pomiędzy dziesiątym a trzydziestym rokiem życia. Może przyczynić się do takich schorzeń jak kamica nerkowa lub schyłkowa niewydolność nerek, która wymaga leczenia nerkozastępczego. Choroba przeważnie przebiega bez symptomów, a jej rozpoznanie odbywa się w pełni przypadkowo w czasie wykonania USG lub innego badania obrazowego. Pierwszymi objawami tej dolegliwości mogą być nadciśnienie tętnicze oraz bóle w okolicy lędźwiowej.

Torbiele wrodzone nerek

Zwyrodnienie wielotorbielowate nerek (torbiele wrodzone nerek) to choroba genetyczna. Jak już wcześniej wspomniano, można spotkać się również z nabytym rodzajem tej przypadłości. Przeważnie wiąże się ona z przewlekłą niewydolnością nerek, zwłaszcza u osób po dializoterapii. Przeważnie nie daje żadnych symptomów, jednak mogą pojawić się bóle w odcinku lędźwiowym, krwiomocz czy kolki nerkowe. Co istotne, nie jest jasne, jakie są powody powstawania takiej niewydolności nerek, a leczenie zazwyczaj nie jest konieczne.

Torbiel korowa nerki

Torbiel korowa nerki jest torbielą, która ulokowana jest w warstwie korowej narządu. Wyróżnia się jej dwa rodzaje: wrodzona (uwarunkowane genetycznie) oraz nabyta torbielowatość nerek. Mogą znajdować się w warstwie rdzennej, czy korowej nerki. Torbiele, które ulokowane są w obwodowych partiach narządu, mogą częściowo wychodzić poza jego granice. Wielokrotnie stwierdzone zostają torbiele proste nerki, które wymagają leczenia. To powszechna dolegliwość, której częstość występowania wzrasta z wiekiem.

Reklama

Torbiele proste nerek

Najczęstszą formą jest torbiel prosta nerki. Przeważnie występuje pojedynczo, nie gając żadnych objawów. Jednak w sytuacji, gdy torbiel jest większa, a więc jej średnica jest większa niż 5 cm, pacjent może odczuwać dolegliwości bólowe po lewej lub prawej stronie brzucha oraz w okolicy lędźwiowej. Czasami pojawiają się również symptomy ze strony układu pokarmowego, jak i również charakterystyczne uczucie ucisku i pełności w jamie brzusznej. Torbiele proste nerek, w związku z brakiem symptomów, mogą przez dłuższy czas nie zostać wykryte.

Jak szybko rośnie torbiel nerki

Torbiele występują prawie u 30% dorosłych osób. Co ciekawe, w miarę starzenia, częstotliwość ich występowania jest coraz większa. Dodatkowo mogą one powiększać się wraz z wiekiem, a tempo tego procesu jest mocno zróżnicowane i zależy od uwarunkowań genetycznych oraz prowadzonego trybu życia.

Torbiel na nerce czy to groźne

Każde ze schorzeń, które związane jest z pojawieniem się torbieli na nerkach, zarówno w obrębie miąższu nerki, jak i w rdzeniu nerki, przebiega nieco inaczej, daje inne symptomy oraz wiąże się z innymi zagrożeniami dla organizmu.

Konieczne w tym przypadku jest rozróżnienie dwóch podstawowych pojęć — wielotorbielowatość nerek oraz rak nerki. Nowotwór tworzy się w momencie, gdy właściwe komórki w nerce przestają prawidłowo funkcjonować i rozrastają się w sposób niekontrolowany. Najczęściej spotykaną formą raka nerki u osób dorosłych jest rak nerkowokomórkowy (RCC), który stanowi około 80-85% guzów w obrębie nerki. Raki, które powstają w miedniczce nerkowej, stanowią jedynie 8% wszystkich przypadków. Z kolei inne, rzadkie guzy obejmują całą resztę. Torbiele nerek to przypadłość, której nie należy lekceważyć. Warto regularnie diagnozować je w celu kontroli w poradniach nefrologicznych.

Jak pozbyć się torbieli na nerce

W większości przypadków, bez względu na to, jakie są przyczyny pojawienia się torbieli na nerkach, wymagają one leczenia chirurgicznego lub farmakologicznego. Rekomendowana jest obserwacja oraz systematyczna kontrola w badaniu przesiewowym, jakim jest USG jamy brzusznej. W przypadku pojawienia się nasilonych dolegliwości bólowych stosuje się leki rozkurczowe i leki przeciwbólowe, natomiast gdy pojawia się krwiomocz, wskazany jest brak wysiłku fizycznego, odpoczynek oraz zapobieganie niedokrwistości (do której tendencje mają przede wszystkim pacjenci dializowani).

Leczenie torbieli nerek

Torbiele nerki zazwyczaj nie wymagają żadnego leczenia, gdyż są one bezobjawowe. Oczywiście rekomenduje się kontrolę lekarską oraz przesiewowe badania USG, jak i również obserwację symptomów współistniejących.

Gdy badanie USG jamy brzusznej wykaże, iż torbiele nabyte lub wrodzone uciskają na sąsiednie narządy, wskazane jest jej nakłucie po to, aby usunąć płyn znajdujący się wewnątrz torbieli. Leczenie operacyjne stosuje się wtedy, gdy doszło do zakażenia zawartości torbieli, krwawienia z niej lub gdy zmiana przyczynia się do utrudnionego odpływu moczu z nerki.

Reklama

W przypadku zwyrodnienia wielotorbielowatego nerek stosuje się leczenie objawowe, którego celem jest łagodzenie symptomów i leczenie powikłań. Wielokrotnie w przebiegu schorzenia następuje rozwój przewlekłej niewydolności nerek, która jest konsekwencją uszkodzenia jej funkcji. W takim przypadku stosuje się leczenie farmakologiczne zaburzeń lipidowych i nadciśnienia oraz odpowiednio dostosowaną dietę. Wraz z postępem choroby koniecznością może okazać się włączenie dializoterapii.

Kiedy odpada skrzep po wyrwaniu zęba

Po usunięciu zęba w dziąśle powstaje skrzep. Zazwyczaj rana goi się w ciągu kilku dni, jednak cały przebieg tego procesu, ze względu na różne czynniki zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne, może wydłużyć się nawet do kilku tygodni. Po ekstrakcji zęba krew krzepnie w zębodole. Kolejno tworzy się włóknik. Zdarza się, że skrzep po usunięciu zęba w ogóle nie powstaje, zostaje wypłukany lub wypada. Po wyrwaniu zęba rekomenduje się ograniczenie jedzenia i picia na minimum dwie godziny, a także należy zadbać o higienę jamy ustnej przy regularnym szczotkowaniu.

Reklama

Ile goi się rana po wyrwaniu zęba

Przebieg procesu gojenia po zabiegu ekstrakcji oraz jego finalny efekt są zależne od ogólnego stanu pacjenta, stopnia trudności zabiegu, jak i od zęba. Rana powinna wykazywać cechy gojenia się lub zagoić się w czasie do dwóch tygodni od chwili wyrwania zęba. Inaczej sytuacja kreuje się przy usunięciu ósemki, którego proces gojenia się może trwać nawet dwa miesiące.

Tak więc w przypadku nieskomplikowanego usunięcia zęba dziąsło zarasta „dziurę w kości” po upływie około dwóch tygodni od zabiegu, a czas odbudowy przykrytej dziąsłem tkanki kostnej może wydłużyć się nawet do pół roku po ekstrakcji zęba.

Jak powinna wyglądać rana po wyrwaniu zęba

W pierwszym etapie rana po wyrwanym zębie powinna cechować się tym, że w zębodole pojawi się krew, która wypełni jego wnętrze. W czasie kilkunastu minut zgromadzona krew przekształci się w skrzep, który jest konieczny do właściwego przebiegu procesu gojenia się tego typu rany.

Powstały w ten sposób skrzep to naturalna bariera fizjologiczna, która chroni przed drobnoustrojami oraz przed nadmiernym odwodnieniem. Ciągłość tkanek na skutek urazu, w tym przypadku w efekcie ekstrakcji zęba sprawia, że następuje natychmiastowe zwężenie światłą naczyń krwionośnych.

W sytuacji, w której nastąpi wypłukanie powstałego skrzepu, mogą pojawić się powikłania po ekstrakcji zęba, które określane są suchym zębodołem. Zazwyczaj schorzenie to ma miejsce w trakcie usunięcia zębów dolnego łuku i obejmuje ono około 4% pacjentów.

Jak przebiega proces gojenia się rany po ekstrakcji zęba

Wyróżnia się trzy fazy gojenia się rany po usunięciu zęba:

Faza 1: Zasklepienie się naczyń krwionośnych — następuje wtedy, gdy ząb zostanie wyrwany. W tym czasie powstaje przestrzeń, która wypełnia się krwią. Jest to moment rozpoczęcia się procesu krzepnięcia. Po mniej więcej piętnastu minutach tworzy się skrzep, który jest naturalną ochroną przed tym, aby nie nastąpiło zakażenie różnego rodzaju bakteriami lub odwodnienie. Podczas procesu krzepnięcia krwi, poprzez aktywację zawartych w organizmie enzymów, ma miejsce polimeryzacja białka osocza krwi. Jej konsekwencją jest powstanie włókniaka, który formuje oraz zasklepia brzegi rany po ekstrakcji zęba. Wszystko to trwa mniej więcej 45 minut. Jest to proces automatyczny i nie wymaga żadnej stymulacji (z wyjątkiem przypadku, w którym pacjent ma problemy z krzepnięciem krwi).

Faza 2: Oczyszczanie się rany — po usunięciu zęba, w miejscu przerwania tkanki, następuje stan zapalny. Naturalną reakcją organizmu na taki stan rzeczy jest kumulowanie w pobliżu rany komórek odpornościowych, takich jak granulocyty, mikrofagi, fibroblasty czy limfocyty. W czasie 12 godzin od wyrwania zęba opróżniają one ranę z pozostałości tkanek, z różnego rodzaju bakterii, które przeniknęły do tego miejsca oraz z powstającego po zaschnięciu rany skrzepu.

Faza 3: Odbudowanie naczynek krwionośnych i tkanki łącznej — w ostatniej fazie gojenia się rany komórki skórne, określane jako fibroblasty, rozpoczynają tworzenie włókien kolagenowych. Ostatnia faza trwa, w zależności od jej skali, od kilku dni do nawet jednego miesiąca lub więcej. Najkrócej proces gojenia się tego typu rany przebiega przy zębach przednich, najdłużej natomiast w przypadku siódemek lub ósemek.

Reklama

Płukanie jamy ustnej po zabiegu usunięcia zęba

Nie każdy wie, że najlepszą odpowiedzią na pytanie, jak przyspieszyć gojenie dziąsła po wyrwaniu zęba, należy właśnie płukać jamę ustną.

Płukanie jamy ustnej po ekstrakcji zęba jest rekomendowane, nie tylko ze względu na nieprzyjemny zapach z buzi. Co więcej, trzeba wykonać je z zachowaniem sporej ostrożności. W związku z delikatnością skrzepu, który tworzy się w miejscu rany, nie powinno się płukać jamy ustnej drażniącymi środkami i zbyt intensywnie. Stosowane preparaty muszą cechować się działaniem przeciwbakteryjnym i odkażającym. Warto także skorzystać z właściwości leczniczych ziół, a mianowicie postawić na napary wykonane z szałwii lub rumianku. Innym ciekawym rozwiązaniem wspierającym kurację dziąsła po wyrwanym zębie jest zastosowanie płynu o właściwościach leczniczych, który przeznaczony jest właśnie do tego typu rany. Należy pamiętać, że nie może on zawierać alkoholu, ponieważ wykazuje on drażniące działanie. Lepszym rozwiązaniem jest produkt, który zawiera łagodne substancje, takie jak na przykład witamina B5 czy witamina E, które wspierają regeneracje tkanek.

Czy skrzep po wyrwaniu zęba wypada

Odpowiedź brzmi tak. Zaburzenia w gojeniu się rany po wyrwaniu zęba lub nieprawidłowe dostosowanie się do zaleceń lekarza może doprowadzić do wypadnięcia skrzepu. Szczególną uwagę należy zwrócić w ciągu najbliższych dwóch godzin po wyrwaniu zęba. Należy wtedy oszczędzać jamę ustną. W związku z czym konieczne jest powstrzymanie się od picia napojów, picia alkoholu, jedzenia gorących pokarmów, palenia papierosów bądź zbyt intensywnego wysiłku fizycznego w tym czasie.

Kiedy odpada skrzep po wyrwaniu zęba

Zazwyczaj jest tak, że po wykonanym zabiegu lekarz informuje, ile czasu w jamie ustnej będzie utrzymywał się skrzep po wyrwaniu zęba oraz jak długo będzie goić się rana. W prawidłowym procesie gojenia zębodołu struktura utrzymuje się, a w tym czasie ulega przebudowie, aby rana w późniejszym czasie mogła się zasklepić. Proces ten może odbywać się nawet przez miesiąc, a w przypadku ósemek jeszcze dłużej. W przypadku wypadnięcia skrzepu niezbędna jest konsultacja z lekarzem, gdyż może to doprowadzić do zaburzenia procesu gojenia.

Jak wygląda skrzep po wyrwaniu zęba

Głównym zadaniem powstałego skrzepu jest ochrona rany przed szkodliwymi dla procesu gojenia czynnikami. Tak więc pełni on funkcję ochronną. Zawarte w skrzepie składniki morfotyczne wydzielają czynniki, które mają wpływ na powstawanie nowych naczyń krwionośnych. Z początku skrzep jest koloru czerwonego, jednak z czasem przypomina on naturalny opatrunek, a więc staje się on delikatną błonką o białej barwie.

Wypadł mi skrzep po wyrwaniu zęba — co robić

Skrzeplina po wyrwaniu zęba ma niskie pH, które hamuje rozwój większości bakterii. Może to doprowadzić do jednego z powikłań poekstrakcyjnych, które przyczyniają się do powstania bolesnego, suchego zębodołu. Jest to proces zapalny, który rozwija się w 2-3 dobie po zabiegu w efekcie zapalenia zębodołu. Objawem takiego stanu jest bardzo silny ból, który utrudnia codzienne funkcjonowanie. W takim przypadku konieczne jest udanie się do lekarza, który dokona wypłukania suchego zębodołu lekami przeciwbakteryjnymi, wyrównującymi pH oraz poda tabletkę przeciwzapalną.

Reklama

Ile zarasta dziurka po wyrwaniu ósemki

Według specjalistów proces gojenia się rany po usunięciu zęba mądrości może potrwać tydzień. Przeważnie taka rana jest zaszywana, a wyjęcie szwów następuje po siedmiu dniach. Warto wiedzieć, iż w szczególnych przypadkach, szwy pozostawia się na dłuższy czas, np. do 10 dni. Po wykonanym zabiegu w gabinecie stomatologicznym tkanka miękka przez kolejne tygodnie może wykazywać nadwrażliwość. Warto wiedzieć, iż w przypadku skrzepu po ekstrakcji zęba ósmego, pod blizną proces gojenia kości może trwać nawet do 6 miesięcy po wykonanym zabiegu.

Pierwsze objawy tarczycy

Tarczyca, narząd w kształcie motyla znajdujący się w szyi, odpowiada za produkcję i wydzielanie hormonów, które kontrolują metabolizm organizmu. Gdy choruje tarczyca — choruje całe ciało. Tarczyca odpowiada za wiele procesów życiowych i tak naprawdę reguluje pracę całego organizmu. Jeśli masz problem z tarczycą, odczuwać możesz to na wiele sposobów.

Reklama

Za co odpowiada tarczyca

Tarczyca to narząd wydzielający hormony odpowiedzialne za regulację przemian metabolicznych. Są nimi: tyroksyna (T4) oraz trójjodotyronina (T3). Regulują one metabolizm, temperaturę ciała i pracę serca co jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania tarczycy.

Tarczyca jest odpowiedzialna za produkcję hormonów, które kontrolują, jak organizm wykorzystuje energię, produkuje białka i wchłania jod. Kiedy nie produkuje wystarczającej ilości hormonu tarczycy lub produkuje jego nieprawidłowe ilości, rozwija się u Ciebie choroba zwana niedoczynnością tarczycy (niska czynność tarczycy).

Hormony tarczycy pomagają zamienić jedzenie w energię, zwiększając tempo, w jakim organizm spala kalorie. Mają również wpływ na to, jak organizm wykorzystuje tłuszcz i węglowodany. Są niezbędne dla normalnego wzrostu i rozwoju w czasie ciąży i dzieciństwa, a także zdrowia kości u dorosłych.

Hormon tarczycy kontroluje wiele procesów w organizmie, w tym:

  • jak szybko Twój organizm zużywa energię;
  • jak wrażliwe jest Twoje ciało na inne hormony;
  • jak organizm wykorzystuje białka, węglowodany i tłuszcze na energię.

Choroby tarczycy

Istnieje wiele różnych rodzajów chorób tarczycy, w tym:

Niedoczynność tarczycy — kiedy tarczyca nie wytwarza wystarczającej ilości swoich hormonów. Niedobór hormonów tarczycy może powodować zmęczenie, depresję i przyrost wagi.

Nadczynność tarczycy — tarczyca wytwarza zbyt dużo hormonu tarczycy. Nadczynność tarczycy może powodować zmiany w zachowaniu lub nastroju, utratę wagi bez podejmowania prób, zwiększony apetyt i kołatanie serca.

Guzki tarczycy — wzrost na powierzchni tarczycy, który może powodować nadczynność lub niedoczynność tarczycy, jeśli jest niedoczynny.

Zapalenie tarczycy Hashimoto — Autoimmunologia tarczycy występuje, gdy twój układ odpornościowy myli tarczycę z obcym najeźdźcą i atakuje ją. Może powodować bezbolesne powiększenie tarczycy (wole). Choroba Hashimoto może również prowadzić do niedoczynności tarczycy. W rzadkich przypadkach może być związana z nadczynnością tarczycy.

Choroba Gravesa Basedowa. Choroba Gravesa to stan, który powoduje nadprodukcję hormonu tarczycy przez przysadkę mózgową, a także powiększenie tarczycy (wole).

Rak tarczycy. Rak tarczycy występuje, gdy złośliwe komórki tworzą się w tkankach tarczycy i zaczynają rosnąć agresywnie i niekontrolowanie.

Objawy nadczynności tarczycy

Nadczynność tarczycy jest wynikiem nadczynności gruczołu tarczowego. Jeśli tarczyca produkuje zbyt dużo hormonu zwanego tyroksyną, jest to znane jako nadczynność tarczycy.


Oznaki i objawy chorób tarczycy obejmują:

  • ogólne zmęczenie;
  • niepokój, drażliwość;
  • nierównomierny sposób bicia serca;
  • problemy ze snem;
  • osłabienie siły mięśniowej, szczególnie w rękach i nogach;
  • zaparcia lub biegunka;
  • zaburzenia miesiączkowania (częste i obfite miesiączki);
  • zmniejszone libido;
  • zwiększona potliwość w nocy;
  • drżenie rąk;
  • uczucie gorąca;
  • nietolerancja ciepła;
  • utrata wagi pomimo zwiększonego apetytu;
  • słabe, wypadające włosy.
Reklama

Nadczynność tarczycy objawy skórne

Objawy nadczynności tarczycy mogą pojawić się nagle lub rozwijać się w czasie. Skóra jest największym organem ciała i może być dotknięta przez wiele warunków. Nadczynność guzków tarczycy jest jednym z takich warunków, które mogą wpływać na skórę. Podczas nadczynności tarczycy może wystąpić zwiększona potliwość. Wpływa to również na stan naszych włosów i paznokci — są cienkie i łamliwe.

W niektórych przypadkach może wystąpić trądzik i sucha skóra, ze zdolnością do pęknięć (szczególnie na łokciach).

Leczenie nadczynności tarczycy

Opcje leczenia obejmują terapię lekami i leczenie jodem radioaktywnym. Leki mogą pomóc zmniejszyć objawy i spowolnić lub zatrzymać proces chorobowy. Usunięcie całości lub części tarczycy może być wymagane w niektórych przypadkach.

Leki na nadczynność tarczycy

Leki na nadczynność tarczycy obejmują leki przeciwtarczycowe, takie jak propylotiouracyl (Thyrosan) i tiamazol (Thyrozol, Metizol), które blokują produkcję hormonu tarczycy poprzez zakłócanie syntezy T3 i T4. Lekarstwa te zwykle potrzebują kilku tygodni, aby zadziałać, mogą powodować skutki uboczne, takie jak biegunka czy nudności.

Leczenie jodem promieniotwórczym

Leczenie jodem radioaktywnym nadczynności tarczycy jest stosunkowo bezpieczną i skuteczną metodą leczenia. Może być stosowany do leczenia nienowotworowych guzków w tarczycy, lub całego gruczołu, jeśli jest nadczynny.

Leczenie jodem radioaktywnym jest często stosowane jako pierwsza linia leczenia nadczynności tarczycy. Polega ono na wstrzyknięciu niewielkiej ilości radioaktywnego jodu do żyły w ramieniu. Następnie wykonuje się USG tarczycy, aby sprawdzić, czy wszystkie nieprawidłowe komórki zostały zniszczone przez promieniowanie.

Operacja

Operacja usunięcia tarczycy jest częstym sposobem leczenia nadczynności tarczycy. Większość osób, które mają operację nie potrzebują dalszego leczenia. Głównym leczeniem nadczynności tarczycy jest operacja usunięcia całej lub części tarczycy.

Niedoczynność tarczycy objawy

Niedoczynność tarczycy to stan, w którym tarczyca nie produkuje wystarczającej ilości hormonu tyroksyny. Jest to powszechne schorzenie i zwykle rozwija się we wczesnej dorosłości, choć niektórzy ludzie mają je od dzieciństwa. Istnieje wiele objawów niedoczynności tarczycy, i mogą się różnić od osoby do osoby. Niektóre wspólne objawy obejmują:

  • Przyrost masy ciała,
  • zmęczenie i niski poziom energii,
  • suchość skóry i wypadanie włosów,
  • wrażliwość na zimno (hipotermia),
  • skurcze mięśni i bóle stawów,
  • depresja,
  • zaparcia.

Istnieją dwa rodzaje niedoczynności tarczycy:

Pierwotna niedoczynność tarczycy występuje, gdy twoja tarczyca nie produkuje wystarczająco dużo hormonów na własną rękę.

Wtórna niedoczynność tarczycy występuje, gdy przysadka mózgowa nie wytwarza wystarczającej ilości hormonu stymulującego tarczycę (TSH), który sygnalizuje tarczycy wytwarzanie większej ilości hormonów.

Jak leczyć niedoczynność tarczycy?

Leczenie niedoczynności tarczycy obejmuje przyjmowanie syntetycznych tabletek z hormonem tarczycy (lewoturoksyna). Długotrwałe stosowanie tych leków może zwiększyć ryzyko wystąpienia raka, dlatego ważne jest, aby najpierw rozważyć inne opcje leczenia. W niektórych przypadkach, takich jak w przypadku choroby Hashimoto lub poporodowego zapalenia tarczycy, przyjmowanie leków może nie być w ogóle konieczne.

Tarczyca u mężczyzn objawy

U mężczyzn choroby tarczycy są przyczyną zmniejszonego libido i powodują zaburzenia erekcji. Niekiedy może wystąpić również powiększenie piersi u mężczyzn nieprzyjmujących sterydów, lub suplementów estrogenowych. Mężczyźni mogą również doświadczyć przyrostu masy ciała, pomimo ćwiczeń czy stosowania diety co może powodować spowolnienie metabolizmu w przypadku niedoczynności tarczycy. Może wystąpić również osłabienie mięśni, co może być dość niekomfortowe dla osób uprawiających sport.

Przyczyny niedoczynności tarczycy

Niedoczynność tarczycy jest powszechnym stanem, który może wpływać na Twój metabolizm, poziom energii i masę ciała. Występuje, gdy Twoja tarczyca nie produkuje wystarczającej ilości hormonu tarczycy. Może się to zdarzyć, jeśli gruczoł jest uszkodzony lub jeśli przysadka mózgowa nie produkuje wystarczającej ilości hormonu stymulującego tarczycę (TSH).

Niedoczynność tarczycy może rozwinąć się w każdym wieku, ale jest bardziej powszechna u starszych dorosłych. Do częstych przyczyn niedoczynności tarczycy należą:

Choroba Hashimoto — zaburzenie autoimmunologiczne, które uszkadza tarczycę i uniemożliwia jej wytwarzanie wystarczającej ilości hormonu tarczycy

Starzenie się — wraz z wiekiem tarczyca może stać się mniej aktywna i produkować niższy poziom hormonu

Inne warunki — niektóre rodzaje raka, ciężkie urazy głowy, operacje na obszarze szyi, infekcje, niektóre leki i zabiegi radiacyjne na obszarze szyi mogą powodować niedoczynność tarczycy

Reklama

Nieleczona niedoczynność tarczycy

Nieleczona niedoczynność tarczycy może prowadzić do wielu powikłań, w tym:

  • Choroby serca,
  • osteoporoza,
  • niepłodność,
  • osłabienie umysłowe i demencja,
  • niska temperatura ciała (hipotermia),
  • zaparcia.

Przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy

Przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie jest stanem, w którym układ odpornościowy organizmu atakuje tarczycę.

Co powoduje przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy?

W większości przypadków przyczyna przewlekłego autoimmunologicznego zapalenia tarczycy jest nieznana. Jednak niektórzy ludzie mają dziedziczną predyspozycję genetyczną do tego stanu. Kobiety są bardziej narażone na rozwój przewlekłego autoimmunologicznego zapalenia tarczycy niż mężczyźni.

Przewlekłe zapalenie tarczycy może być również wywołane przez niektóre infekcje lub leki. Jeśli miałaś wcześniej infekcję lub przyjmowałaś antybiotyki, lub tabletki antykoncepcyjne, które wpływają na Twój układ odpornościowy, możesz być w grupie podwyższonego ryzyka rozwoju tego schorzenia.

Objawy są podobne do objawów nadczynności tarczycy spowodowanej chorobą Gravesa-Basedowa. Może również wpływać na stan psychiczny chorego, poprzez wystąpienie agresji, lęków i napadów złości. Więcej na ten temat znajdziesz w artykule pt. Nadczynność tarczycy objawy psychiczne.

Torbiel na wątrobie leczenie naturalne

Torbiel wątrobowa to przypadłość, o której wiele osób nawet nie zdaje sobie sprawy. Zmiana przez długi czas nie daje żadnych objawów i jest całkowicie niegroźna. Kiedy jednak zbyt mocno urośnie, mogą wystąpić silne bóle brzucha i inne dolegliwości. W przypadku torbieli warto zadbać o zdrowie wątroby, stosując w tym celu lecznicze zioła.

Reklama

Co to jest torbiel wątroby

Torbiel to wypełniona płynem zmiana występująca w miąższu wątroby. Widać ją bardzo wyraźnie na obrazie diagnostycznym, dlatego wykonanie USG jamy brzusznej pozwala ją od razu zidentyfikować. Torbiele mogą mieć różne kształty i rozmiary, czasami występuje w skupiskach. W przypadku pęknięcia torbieli może wystąpić poważne zagrożenie dla zdrowia pacjenta.

Rodzaje torbieli na wątrobie

Najczęściej spotykane są torbiele wrodzone, formujące się u człowieka już w życiu płodowym. Niejednokrotnie osoba nie ma świadomości istnienia zmiany, dopóki nie wykona badania USG jamy brzusznej. Torbiel na wątrobie bywa również nabyta, jako efekt obrażeń brzucha. Jest to wtedy tak zwana torbiel pourazowa. Zakażanie pasożytami powoduje, że powstaje torbiel bąblowcowa, częste są także torbiele nowotworowe.

Inne powszechnie występujące rodzaje torbieli to:

  • torbiele proste,
  • torbiele pasożytnicze,
  • wielotorbielowate zwyrodnienie wątroby,
  • ropień amebowy,
  • gruczolakorak torbielowaty.

Jak szybko rośnie torbiel na wątrobie

Leczenie torbieli okazuje się koniecznie kiedy zmiana wyrasta na tyle, że uciska otaczające je tkanki. Pacjenci odczuwają wtedy rozmaite objawy, takie jak uczucie zmęczenia, brak apetytu, dolegliwości układu pokarmowego albo nawracające biegunki. Odczuwanie bólu w jamie brzusznej albo w dolnej części klatki piersiowej, powinno być impulsem do poddania się badaniu tomografii komputerowej, które jest w stanie wykryć torbiel i ocenić jej wielkość.

Pęknięcie torbieli na wątrobie

Niewielkie torbiele są całkowicie niegroźne i nie dają objawów przez całe życie. Zdarza się niestety, że wypełnione jasnym płynem zmiany osiągają znaczne rozmiary i pękają, a ich treść wylewa się do wnętrza jamy otrzewnej. Dochodzi wtedy do poważnego zagrożenia życia.

Tempo rośnięcia zmiany jest indywidualne, zależy od rodzaju i przyczyny torbieli. Niektóre torbiele na wątrobie rozwijają się u kobiet przyjmujących antykoncepcję hormonalną. Problem dotyczy również mężczyzn stosujących androgeny anaboliczne.

Torbiel wątroby leczenie ziołami

Jeżeli rezonans magnetyczny wykryje na naszej wątrobie torbiele o dużej wielkości, warto podjąć decyzję o chirurgicznym wycięciu zmiany. Operacyjne usunięcie dużej torbieli eliminuje ryzyko powikłań, jakie mogłyby nastąpić na skutek jej pęknięcia. Gdy tomografia komputerowa znalazła jedynie niewielką zmianę, która nie wymaga zabiegu, warto zadbać o zdrowie wątroby, aby zahamować powiększanie się torbieli.

Reklama

Dieta na torbiele wątroby

Na dolegliwości wątrobowe polecana jest specjalna dieta, oparta na produktach lekkostrawnych, niezawierających tłuszczów i niezdrowych substancji. Należy unikać smażenia potraw, a posiłki powinny być jadane regularnie, ale w małych ilościach. Kluczowe jest odstawienie alkoholu i papierosów. W przypadku problemów wątrobowych warto też sięgnąć po leczenie ziołami.

Zioła na torbiele wątroby

W zdecydowanej większości przypadków zastosowanie ziół jest w stanie poprawić stan naszej wątroby. Dzięki temu ryzyko, że torbiel się rozrośnie, znacząco spada. Zdrowa wątroba jest znacznie mniej narażona na uszkodzenia, potrafi też skuteczniej eliminować toksyny z organizmu.

Niektóre zmiany wrodzone na wątrobie mają charakter łagodny i dzięki odpowiedniej profilaktyce nigdy nie osiągną wielkości kilkunastu centymetrów, co wiązałoby się ze stanem zagrożenia życia. Ich wielkość warto na bieżąco kontrolować, korzystając z badań diagnostycznych. O ile zmiany nie mają charakteru nowotworowego leczenie choroby ziołami może się okazać skutecznym rozwiązaniem.

Leczenie torbieli dziurawcem pospolitym

Dziurawiec pospolity to zioło, które zdecydowanie warto stosować w przypadku wykrycia torbieli na wątrobie. Jest ceniony za swoje działanie przeciwbakteryjne i regenerujące. Dziurawiec dostarcza organizmowi flawonoidy, bardzo przydatne jeżeli nasza wątroba produkuje zbyt mało żółci.

Fiołek trójbarwny na torbiele wątroby

Zaparzenie herbaty z suszonego fiołka trójbarwnego to doskonały sposób na to, żeby wspomóc swój metabolizm. Picie herbatki z fiołka ma także działanie moczopędne, co pozwala oczyścić organizm ze szkodliwych toksyn. Fiołek zapobiega powstawaniu stanu zapalnego i skutecznie regeneruje nadwerężone części wątroby.

Koper włoski a torbiel prosta wątroby

Koper włoski jest często niedocenianą rośliną, która posiada jednak wiele właściwości korzystnych dla zdrowia. Wyróżnia się działaniem przeciwgrzybicznym i antybakteryjnym. Blokuje wydzielanie enzymów szkodliwych dla wątroby. Osoby, u których badania obrazowe wykryły torbiel na wątrobie, powinny regularnie stosować koper włoski.

Brzoza biała na torbiel wątroby

Coraz więcej pacjentów odkrywa jak wiele dobrego, może przynieść picie naparu z liści brzozy. To skuteczny sposób na szybką regenerację wątroby i pozostałych tkanek, które mogły zostać uszkodzone w wyniku działania toksyn. Brzoza oczyszcza organizm z toksyn i reguluje przemianę materii.

Reklama

Czy torbiel na wątrobie może się wchłonąć

Jeżeli występują u ciebie takie objawy jak utrata łaknienia, ból w prawej części brzucha i uczucie ucisku pod prawym żebrem, warto wykonać diagnostykę wątroby. W badaniach obrazowych można zidentyfikować czy na wątrobie powstała torbiel.

Leczenie torbieli na wątrobie zależy od jej rozmiaru. Zmiany łagodne nie są groźne, zdarza się nawet, że niewielkie torbiele same się wchłaniają. W przypadku tych większych konieczna jest operacja chirurgiczna. Od momentu wykrycia zmiany należy regularnie badać wątrobę, warto też stosować zioła, które poprawią jej stan.

Insulinooporość objawy

Insulina jest hormonem wytwarzanym przez trzustkę. Pomaga organizmowi wykorzystywać glukozę na energię. Insulinooporność występuje, gdy Twój organizm ma obniżoną wrażliwość na działanie insuliny i nie może efektywnie jej wykorzystywać. Test na insulinooporność mierzy, jak dobrze Twój organizm reaguje na insulinę po spożyciu jej jako pokarmu.

Insulinooporność może być pierwotna lub wtórna. Pierwotna insulinooporność odnosi się do problemu z metabolizmem glukozy w komórkach mięśniowych i tłuszczowych, który występuje, ponieważ tkanki te nie reagują prawidłowo na sygnały insuliny. Wtórna lub nabyta insulinooporność odnosi się do problemu z metabolizmem glukozy spowodowanym przez inne choroby, lub stany, które wpływają na tkanki mięśniowe i/lub tłuszczowe.

Reklama

Insulinooporość przyczyny

Insulinooporność to stan, w którym komórki Twojego ciała nie reagują na insulinę, hormon, który pomaga organizmowi wykorzystywać lub przechowywać cukier.

Insulinooporność jest związana z prediabetes (stan przedcukrzycowy) i cukrzycą typu 2. Może również powodować nadciśnienie tętnicze, a także prowadzić do wysokiego poziomu cholesterolu i innych problemów zdrowotnych, np. zespół policystycznych jajników, poważnych chorób układu krążenia.

Jeśli masz insulinooporność, Twój organizm nie usuwa glukozy z krwiobiegu tak skutecznie, jak powinien. W niektórych przypadkach może to powodować hiperglikemię (wysoki poziom cukru we krwi), co może prowadzić do poważnych komplikacji, takich jak uszkodzenie nerwów, choroby serca i problemy z oczami.

Istnieje wiele możliwych przyczyn insulinooporności. Twoje geny mogą zwiększać prawdopodobieństwo jej rozwoju. A pewne czynniki w twoim środowisku mogą ją wywołać, w tym:

  • Ciąża i poród — około jedna trzecia kobiet w ciąży jest zagrożona rozwojem cukrzycy ciążowej w czasie ciąży. Stan ten zwiększa prawdopodobieństwo, że ich dzieci będą miały problemy z poziomem cukru we krwi również po urodzeniu.
  • Otyłość — zwiększa ryzyko wystąpienia cukrzycy typu 2 około pięciokrotnie. Podnosi również poziom ciśnienia krwi, co zwiększa szansę na wystąpienie choroby serca lub udaru.
  • Zaburzenia genetyczne — niektóre choroby genetyczne powodują, że ludzie produkują zbyt dużo insuliny lub mają trudności z jej prawidłowym wykorzystaniem.

Objawy insulinooporności

Objawy insulinooporności nie są specyficzne i mogą być spowodowane innymi schorzeniami. Często jednak są pierwszym objawem cukrzycy.

Do objawów insulinooporności należą:

  • Zmęczenie i brak energii;
  • Przyrost masy ciała i trudności z utratą wagi (nadmiar tkanki tłuszczowej);
  • Problemy z koncentracją;
  • Niewyraźne widzenie lub częste bóle głowy;
  • Drażliwość i wahania nastroju;
  • Problemy z miesiączką, takie jak nieregularne miesiączki lub brak miesiączki;
  • Zwiększone stężenie kwasu moczowego.

Insulinooporość objawy u dorosłych

Zmęczenie i senność. Insulinooporność utrudnia mięśniom wykorzystanie glukozy do produkcji energii, dlatego łatwiej niż zwykle odczuwasz zmęczenie i senność.

Niewyjaśniony przyrost masy ciała lub trudności z utratą wagi. Twój organizm może nie być w stanie wykorzystać dodatkowych kalorii, które zjadasz na energię tak efektywnie, jak to było możliwe, zanim stałeś się odporny na insulinę, więc twoje ciało przechowuje je jako tłuszcz, zamiast spalać je na energię. Może to prowadzić do przyrostu masy ciała, nawet jeśli Twoja dieta i nawyki ruchowe nie zmieniły się zbytnio. Dlatego podczas insulinooporności wskazana jest większa aktywność fizyczna.

Opuchnięcie wokół oczu i twarzy (twarz księżycowa). Dodatkowy tłuszcz wokół brzucha i górnej części pleców (w kształcie jabłka) jest powszechny u osób z insulinoopornością, które mają cukrzycę typu 2 lub stan przedcukrzycowy.

Insulinooporość objawy skórne

Objawy skórne insulinooporności zwykle nie są widoczne u osób z prawidłowym poziomem cukru we krwi. W rzeczywistości większość ludzi nawet nie wie, że ma ten stan, dopóki nie zleci badania krwi i nie dowie się, że ma stan przedcukrzycowy lub cukrzycę typu 2.

Objawy skórne insulinooporności obejmują:

  • Trądzik
  • Swędzenie
  • Wysypki
  • Plamki na skórze
Reklama

Leczenie insulinooporności

Insulinooporność to powszechny problem, który dotyka wielu ludzi, ale często jest pomijany, ponieważ objawy mogą być niejasne i niespecyficzne. Insulinooporność jest często związana z otyłością, wysokim ciśnieniem krwi, wysokim poziomem cholesterolu i trójglicerydów (tłuszczów we krwi) oraz cukrzycą typu 2. Jest ona również związana z chorobami serca i udarem.

Dobra wiadomość jest taka, że możesz zapobiec lub opóźnić postęp insulinooporności, dokonując kilku stosunkowo prostych zmian w stylu życia. W przypadku insulinooporności lekarz może również przepisać Ci odpowiednie leki.

Zmiana trybu życia obejmuje:

  • Regularna aktywność fizyczna;
  • zdrowa dieta polegająca na spożywaniu produktów o niskim indeksem glikemicznym;
  • redukcja masy ciała.

Insulinooporość badania

Najczęstsze oznaki insulinooporności to wysokie ciśnienie krwi oraz wysoki poziom trójglicerydów (tłuszczów we krwi) i cholesterolu LDL („złego” cholesterolu). Jeśli masz te objawy, lekarz może zlecić dodatkowe testy, aby sprawdzić, czy masz insulinooporność lub prediabetes.

Jeśli lekarz podejrzewa insulinooporność, zleci ci badania:

  • Poziom glukozy we krwi — badanie z krwi, a także doustny test obciążenia glukozą;
  • stężenie cholesterolu.

Dieta w insulinooporności

Odpowiednia dieta w insulinooporności może znacznie zmniejszyć ryzyko choroby poprzez:

  • Spożywanie mniejszej ilości kalorii, szczególnie tych pochodzących z rafinowanych węglowodanów;
  • Jedzenie większej ilości pokarmów bogatych w błonnik, takich jak warzywa, owoce, pełne ziarna i fasola;
  • ważne jest, aby jeść co najmniej trzy posiłki dziennie ze zdrowymi węglowodanami — takimi jak brązowy ryż lub pełnoziarnisty makaron — aby utrzymać stabilny poziom cukru we krwi przez cały dzień.

Insulinooporość co jeść

Wybieraj chude białka — ryby, drób, fasolę, orzechy i nasiona — zamiast czerwonego mięsa i przetworzonych mięs. Te pokarmy są dobrym źródłem witamin z grupy B oraz kwasów tłuszczowych omega-3 (które mogą pomóc obniżyć Twój cholesterol).

Reklama

Jedz codziennie dużo owoców i warzyw. Należy dążyć do co najmniej pięciu porcji warzyw dziennie (około 2 filiżanek) i dwóch porcji owoców dziennie (około 1 filiżanki). Wybieraj całe ziarna zamiast ziaren rafinowanych (mąki). Całe ziarna zawierają błonnik, który pomaga kontrolować poziom cukru we krwi poprzez spowolnienie trawienia, dzięki czemu cukier nie wzrasta szybko w twoim organizmie.

Pamiętaj, aby spożywać jedzenie z niskim indeksem glikemicznym, które w minimalnym stopniu stymulują wydzielanie insuliny i minimalizują stężenie glukozy.

E-recepta – recepta dostępna z Twojego domu

E-recepta w swojej formie przewyższa tradycyjne recepty. Wypisywana jest przez lekarza, zarówno w placówce medycznej jak po konsultacji telefonicznej. Otrzymujesz ją na swoim internetowym koncie pacjenta.

Reklama

E-recepta – jak jest wystawiana?

Wystawieniem e-recepty zajmują się wykwalifikowani lekarze. Jest to dokument, który otrzymujesz po tym jak zostanie przeprowadzona konsultacja lekarska. E-recepty wystawiane są w formie elektronicznej. 

Na początku przeprowadzana jest konsultacja lekarska, podczas której zostanie dokonana analiza choroby, wywiad i ewentualne zlecenia na badania. Po niej następuje wystawienie e-recepty. Chory otrzymuje wiadomość sms lub mail z kodem QR oraz kodem recepty. Z nim udaje się do apteki. Tam zostaną zweryfikowane dane oraz wprowadzony kod do systemu i na koniec nastąpi sprzedanie leku.

Tradycyjna recepta została zastąpiona przez e-recepty w 2020 roku w celu ujednolicenia systemu lekarskiego w całej Unii Europejskiej. Jednak na prośbę pacjenta może zostać wykonany wydruk. Wraz z e-receptą pojawiły się liczne udogodnienia również dla lekarza, ponieważ skraca to czas wykonywanych czynności. Obecne recepty nie zawierają jednego leku, a mogą mieć ich nawet do pięciu na jednym dokumencie. Każdą e-receptę możesz zobaczyć na swoim koncie internetowym. Dzięki temu masz do nich dostęp w każdej chwili. Na jej podstawie zostanie, wydany lek. E-recepta zostanie przyjęta w dowolnej aptece. 

Jak wygląda e-konsultacja?

E-konsultacje z lekarzem odbywają się drogą telefoniczną. Żeby uzyskać dostęp do konsultacji, należy uzupełnić formularz medyczny, załączyć ewentualne dokumenty w postaci np. wyników badan oraz opłacić usługę. Wówczas lekarz skontaktuje się z Tobą. Możesz być pewny całkowitego profesjonalizmu tego typu konsultacji medycznej. Do pacjenta podchodzi się indywidualnie, a jego choroba jest w pełni prześledzona.

Dopiero po e-konsultacji z lekarzem zostaną przepisane leki. Konkretny lek jest zawsze zalecany do konkretnej choroby. Konsultacja lekarska (zarówno w placówce jak i telefoniczna) służy do przeprowadzenia wywiadu medycznego w celu zdiagnozowania, stwierdzenia potencjalnych przeciwwskazań, aż wreszcie uzyskania recepty na potrzebne leki. 

Reklama

Twoje internetowe konto pacjenta

Internetowe konto to nie tylko miejsce, gdzie lekarz wystawia dla Ciebie e-receptę. W nim mamy wgląd do całej historii naszych chorób: ich przebiegu oraz przyjmowanych przez nas leków. Dzięki temu pacjent na bieżąco może prześledzić swoje leczenie. Wprowadzenie kont pacjenta usunęło ryzyko zgubienia recepty w wersji papierowej. 

Jest to też świetne rozwiązanie dla rodziców dzieci do lat 18. Mogą w każdej chwili mieć dostęp do historii leczenia.

Poprzez konto możemy zmienić lekarza prowadzącego, odebrać skierowania na badanie, zweryfikować zwolnienie lekarskie oraz mamy dostęp do wszelkich informacji dotyczących leków. W trakcie pandemii na koncie pacjenta pojawiają się informacje o kwarantannie jak i Unijnym Certyfikacie COVID.

Zalogować możemy się przez hasło, profil zaufany lub bank. 

Recepta online

Recepty online nie różnią się w niczym od e-recepty poza tym, że są wystawiane przez Internet. W takim wypadku konsultacja lekarska odbywa się przez telefon. Tutaj również obowiązkowa jest weryfikacja stanu zdrowia, przez przeglądniecie historii medycznej oraz przeprowadzenie wywiadu. Jeżeli zauważone są jakiekolwiek nieprawidłowości, przez które lekarz ma wątpliwości co do leku może odmówić wystawienia recepty i zlecić dodatkowe specjalistyczne badania.

Recepty online są szczególnie przydatne kiedy pacjent cierpi na choroby przewlekłe. W takich przypadkach leki przyjmowane są ciągle, więc konieczne jest przepisywanie kolejnych recept. Można to zrobić poprzez konsultację telefoniczną. Jeżeli nie masz zaleconych badań kontrolnych, nie musisz wstawiać się osobiście w gabinecie lekarskim. Zdalna konsultacja lekarska wystarczy, aby otrzymać przedłużenie. W ten sposób można też przedłużyć antykoncepcję hormonalną.

Wystawienie e-recepty przez Internet pozwoli Ci na uniknięcie stania w kolejkach.

Tabletka dzień po na e-receptę

W przypadku stosowania tabletki dzień po bardzo ważnym czynnikiem w skuteczności jest to, jak szybko ją przyjmiemy. E-recepty są świetnym rozwiązaniem, dzięki któremu unikniemy późniejszych terminów wizyt lub czekania w dużych kolejkach w przychodniach. Teraz wystarczy umówić się na konsultację telefoniczną. Lekarz po przeprowadzonym wywiadzie medycznym dokona oceny stanu zdrowia i wypisze nam e-receptę na tabletkę. Zrealizować e-receptę możesz w każdej aptece.

Reklama

Tabletkę dzień po zastosowujesz kiedy nie zabezpieczysz się podczas stosunku, dojdzie do pęknięcia prezerwatywy lub nie jesteś pewna skuteczności zastosowania innych środków antykoncepcyjnych (np. w przypadku pominięcia tabletki hormonalnej). Pamiętaj jednak, że jak większość leków ma skutki uboczne, dlatego nie należy stosować jej wedle uznania. Profesjonalna konsultacja lekarska służy Twojemu bezpieczeństwu i ochronie zdrowia.

Pomoc dla sportowca po upadku czy kontuzji

Nie od dziś wiadomo, że w pracy nad kształtowaniem sylwetki nie ma przerwy czy wakacji. Tylko regularna aktywność fizyczna może przynieść zadowalające efekty. Przez cały rok niezależnie od pogody w parkach i na siłowniach można spotkać mnóstwo ludzi, którzy chcą poprawić wygląd i kondycję swojego ciała. Niestety wiele osób nie przygotowuje się w odpowiedni sposób do treningów — zwłaszcza tych intensywniejszych i wymagających większego zaangażowania ze strony mięśni czy stawów.

Reklama

Brak rozgrzewki, przeciążenie organizmu, nieprawidłowa technika ćwiczeń czy nieodpowiedni strój przyczyniają się do występowania upadków i kontuzji podczas aktywności fizycznej. Dlatego tak ważne jest, aby odpowiednio przygotować mięśnie przed wysiłkiem i zadbać o regenerację tuż po nim.

Ale co zrobić, gdy jest już na to za późno? Polecamy produkty, które skutecznie pomogą Ci po upadku lub kontuzji. Sprawdź i przekonaj się jak działają! 

Jak pomóc sobie po upadku lub kontuzji?

Jeśli podczas wysiłku fizycznego doświadczyłeś poważnej kontuzji lub urazu, najlepiej od razu udaj się do fizjoterapeuty. Sprawdzi on dokładnie, co Ci dolega oraz dostosuje produkt idealny dla Ciebie. Jeżeli jednak jest to coś mniej poważnego, możesz poradzić sobie bez pomocy specjalisty. Wystarczy tylko zaopatrzyć się w najwyższej jakości maści na urazy i kontuzje.

Maść na kontuzje TAVON

Jednym z naprawdę efektywnie działających produktów na rynku, w jaki powinien zainwestować każdy, kto ma do czynienia ze sportem, jest maść Tavon. Specyfik ten, został wyprodukowany w Polsce i stworzony na bazie naturalnych glinek z mumio. Odpowiednio dobrane składniki aktywne zapewniają miejscowe uczucie chłodzenia, jednocześnie przynosząc ulgę, ukojenie i odprężenie w miejscach, które zostały stłuczone podczas upadku. Maść zmiękcza, wygładza i odżywia skórę, poprawiając jej wygląd i pozostawiając ją przyjemną w dotyku. Oprócz tego działa łagodząco na różnego rodzaju podrażnienia czy stany zapalne. Skóra pozostaje dogłębnie oczyszczona, a krążenie krwi — usprawnione. Maść Tavon posiada również właściwości aromaterapeutyczne — relaksuje, odpręża i poprawia nastrój, a mentolowy zapach odświeża i utrzymuje się długo na skórze. Wszystko to, dzięki niezwykle cennym składnikom zawartym w maści, takim jak: glinka zielona, olejki eteryczne z lawendy i rozmarynu, wyciąg z arniki, ekstrakt z mumio i żywokostu, dodatek węgla aktywnego oraz mentol. 

Maść końska Line Sport

Po intensywnym wysiłku fizycznym mięśnie są zmęczone, a często mocno nadwyrężone, dlatego warto zadbać o odpowiednią regenerację. Do tego celu świetnie sprawdzi się maść końska chłodząca Line Sport, która łagodzi podrażnienia, niweluje dolegliwości bólowe i przynosi ulgę po wyczerpującym treningu. Dodatkowo pomaga pozbyć się uczucia ‘ciężkich nóg’ oraz pozostawia skórę nawilżoną, oczyszczoną i miękką w dotyku. Wykorzystane w maści olejki eteryczne: miętowy, eukaliptusowy i cytrynowy pozostawiają na skórze uczucie świeżości i przyjemny zapach, który utrzymuje się nawet do kilku godzin.

A czy jest jakiś sposób na odpowiednie przygotowanie mięśni do aktywności fizycznej? Oczywiście, że tak! Maść końska rozgrzewająca Line Sport jest do tego stworzona! Składniki aktywne takie jak: ekstrakt z chili, gliceryna, olejek eteryczny z eukaliptusa czy kamfora korzystnie wpływają na skórę: nawilżają ją, ujędrniają i odświeżają. Ból zostaje złagodzony, dzięki czemu mięśnie są zregenerowane i wzmocnione przed rozpoczęciem kolejnego treningu. Nic tylko korzystać! 

Reklama

Maść dla sportowców — zawsze pod ręką

Nigdy nie wiadomo, kiedy przydarzy Ci się upadek lub kontuzja, dlatego maści na urazy warto mieć przy sobie w każdej chwili. Wówczas będziesz w stanie szybko zadziałać i kompleksowo zatroszczyć się o swoje ciało. Produkty te, pozwolą Ci zregenerować mięśnie zarówno przed jak i po intensywnej aktywności fizycznej. Są elementem niezbędnym w domowej apteczce, torbie sportowej czy podczas podróży. Jeśli jeszcze ich nie posiadasz — nie czekaj! Zamów produkty i zadbaj o siebie!  

Odrobaczanie dorosłych i dzieci – poradnik!

Pasożytami możemy się zarazić praktycznie wszędzie. Choroba pasożytnicza może przebiegać bezobjawowo lub wiązać się z nieprzyjemnymi dolegliwościami. Sprawdź, co warto wiedzieć na temat odrobaczania!

Reklama

Odrobaczanie ludzi jest skuteczną metodą na pozbycie się pasożytów z organizmu. Kiedy należy przeprowadzić odrobaczanie? Czy warto odrobaczać się profilaktycznie? Odpowiedzi na te pytania znajdziesz w naszym artykule.  

Czym jest odrobaczanie organizmu?

Pasożytami możemy zarazić się wszędzie – w domu, szkole czy na placu zabaw. Znajdują się one na wielu różnych powierzchniach, których codziennie dotykamy. Do zarażenia pasożytami może dojść także w wyniku spożycia nieumytych warzyw i owoców, kontaktu z osobą zakażoną lub podczas zabawy ze zwierzętami domowymi. Skutecznym sposobem na pozbycie się pasożytów z organizmu jest odrobaczanie. Można je przeprowadzić za pomocą metod farmakologicznych lub naturalnych.

Obecność pasożytów w organizmie – objawy

Objawy choroby pasożytniczej mogą występować również w wielu innych schorzeniach. Dlatego jeśli podejrzewasz u siebie zakażenie pasożytami, warto zdecydować się na konsultację lekarską. Jakie symptomy powinny skłonić nas do wizyty u lekarza? Do objawów pasożytów można zaliczyć przede wszystkim:

  • Utrata lub zwiększenie wagi;
  • Biegunki;
  • Wymioty;
  • Osłabienie;
  • Złe samopoczucie;
  • Bóle głowy;
  • Nerwowość;
  • Kłopoty z pamięcią.

Profilaktyczne odrobaczanie – czy warto?

Jeśli zauważysz u siebie objawy mogące sugerować zarażenie pasożytami, koniecznie skonsultuj się z lekarzem, który zleci odpowiednie badania. Nigdy nie przeprowadzaj odrobaczania na własną rękę – może to przynieść Twojemu organizmowi więcej szkody niż pożytku. Leki przeciw pasożytom nie powinny być stosowane bez zaleceń lekarza – zarówno w przypadku osób dorosłych, jak i dzieci. Decyzja dotycząca leczenia należy tylko i wyłącznie do lekarza.

Odrobaczanie organizmu – metody naturalne

Odrobaczanie dzieci i dorosłych może zostać przeprowadzone przy pomocy metod farmakologicznych, ale nie tylko. Można je także wykonać z zastosowaniem metod naturalnych. Po zaakceptowaniu przez lekarza prowadzącego mogą one stanowić uzupełnienie terapii lekami lub być główną metodą leczenia choroby. Wśród najczęściej stosowanych metod naturalnego oczyszczania organizmu możemy wyróżnić:

  • Ziołowe mieszanki na pasożyty ludzkie – znajdziemy w nich m.in. piołun, tymianek, szałwię, ostropest, kozieradkę, czarnuszkę czy goździki. Napary z tych roślin pozwolą nam skutecznie pozbyć się pasożytów z organizmu, a oprócz tego pomogą wesprzeć ogólne zdrowie i dobre samopoczucie.
  • Olejek oregano – ma działanie przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze, przeciwwirusowe i przeciwpasożytnicze.
  • Świeże pestki dyni — bogate w substancje przeciwpasożytnicze; zawarty w nich błonnik usprawnia pracę jelit, co pomaga szybko i skutecznie pozbyć się pasożytów z organizmu.
  • Mikstura z czosnku i ogórków kiszonych – aby ją przygotować, należy obrać i rozdrobić czosnek, zalać go sokiem z kiszonych ogórków i odstawić na 10 dni w zacienione miejsce.
Reklama

Jak uniknąć pasożytów?

Aby uniknąć zarażenia pasożytami, należy trzymać się kilku ważnych zasad higieny. Oto one:

  1. Unikanie jedzenia surowego mięsa.
  2. Dbanie o czystość zwierząt domowych i ich systematyczne odrobaczanie.
  3. Częste mycie rąk — m.in. po skorzystaniu z toalety, zabawie w piaskownicy czy kontakcie ze zwierzętami. 
  4. Dokładnie mycie warzyw i owoców przed spożyciem. 
  5. Stosowanie rękawic ochronnych podczas pracy w ogrodzie.
  6. Unikanie wkładania rąk i przedmiotów do ust — jest to szczególnie ważne w przypadku dzieci.

Kim jest i czym się zajmuje lekarz pulmonolog?

Pulmonolog jest to lekarz, który zajmuje się diagnozowaniem oraz leczeniem różnych chorób układu oddechowego. Do lekarza pulmonologa można wybrać się m.in. z astmą oskrzelową, mukowiscydozą albo odmą płucną. Kiedy jeszcze należy udać się do specjalisty i czym on się dokładnie zajmuje?

Reklama

Czym zajmuje się lekarz pulmonolog?

Zadaniem lekarza pulmonologa jest diagnozowanie, leczenie oraz profilaktyka chorób układu oddechowego. Ważne jest dbanie o układ oddechowy, gdyż każdego dnia przez płuca przechodzi nawet 10 000 litrów powietrza, które jest konieczne do prawidłowego funkcjonowania całego organizmu. W związku z tym nie można bagatelizować żadnych objawów, które mogą wskazywać na chorobę górnych albo dolnych dróg oddechowych. 

Kiedy należy zgłosić się do pulmonologa?

Nie wszystkie problemy związane z układem oddechowym będą wymagały specjalistycznej konsultacji z lekarzem pulmonologiem. Jeśli są to infekcje wirusowe, takie jak przeziębienie albo grypa, to wystarczy iść na wizytę do lekarza rodzinnego. Do pulmonologa należy udać się z następującymi objawami:

  • ból przy oddychaniu,
  • trudności z oddychaniem,
  • duszności,
  • płytki oddech, który utrzymuje się przez długi czas,
  • uczucie ściskania w klatce piersiowej,
  • przewlekły kaszel,
  • świszczący oddech,
  • nawracające infekcje układu oddechowego,
  • krwioplucie,
  • uraz albo obrażenia klatki piersiowej,
  • zasinienie skóry, a przeważnie ust oraz palców. 

Do pulmonologa na wizytę kontrolną powinny przede wszystkim chodzić osoby, które nałogowo palą papierosy albo są biernymi palaczami, co pozwoli na szybkie rozpoznanie schorzeń układu oddechowego. 

Choroby leczone przez pulmonologa

Do chorób, które najczęściej diagnozuje lekarz pulmonolog, zalicza się:

  • zapalenie płuc – to poważny stan zapalny, który atakuje pęcherzyki płucne, a został on wywołany infekcją wirusową albo bakteryjną,
  • zapalenie oskrzeli – związane jest z powstawaniem stanu zapalnego tkanki, która pokrywa oskrzela,
  • astma oskrzelowa – jest to ograniczona wydolność dróg oddechowych, której objawem jest kaszel, ucisk w klatce piersiowej oraz napady duszności,
  • pylica płuc – spowodowana jest długotrwałym wdychaniem pyłów, czemu towarzyszy przewlekłe zapalenie oskrzeli oraz postępująca rozedma płuc,
  • przewlekła obturacyjna choroba płuc – powoduje ograniczenie przepływu powietrza przez drogi oddechowe,
  • mukowiscydoza – ta choroba ma podłoże genetyczne, a w jej przebiegu dochodzi do produkcji lepkiego oraz gęstego śluzu, który zalega w układzie oddechowym,
  • odma opłucnowa – tutaj powietrze dostaje się do jamy opłucnej w związku z uszkodzeniem miąższu płucnego,
  • gruźlica – jest to poważna choroba zakaźna, która została wywołana przez prątki gruźlicy, która może zaatakować również inne układy,
  • nowotwory.

Jeśli zostanie zdiagnozowana któraś z tych chorób, to pulmonolog zleca wykonanie dodatkowych badań oraz wprowadza odpowiednie leczenie na ich podstawie. 

Reklama

Leczenie chorób przez lekarza pulmonologa

To, w jaki sposób przebiega leczenie u specjalisty pulmonologa, będzie zależało od diagnozy, która została postawiona na podstawie wyników badań. Lekarz pulmonolog może również skierować pacjenta na odpowiedni zabieg, ale też może przepisać leki lub skierować na leczenie w sanatorium. Przy chorobach układu oddechowego występują różne objawy, takie jak: kaszel oraz duszności. W leczeniu kaszlu bardzo dobrze sprawdza się syrop, który można kupić w aptece bez recepty, w którego składzie znajduje się substancja czynna ambroksol. Składnik ten wpływa na rozrzedzenie śluzu, powodując jego łatwiejsze odkrztuszanie. Do tego ważne jest, aby każdy pacjent stosował się do zaleceń lekarza specjalisty, gdyż od tego będzie zależał sukces w leczeniu określonej choroby. 

Referencje:

Hryniewicz W., Albrecht P., Radzikowski A., Rekomendacje postępowania w pozaszpitalnych zakażeniach układu oddechowego, Warszawa, 2016.

Kałucka S., Najnowsze wytyczne postępowania w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc na rok 2019/2020 – GOLD 2019/2020. Część I. Epidemiologia, etiologia, rozpoznanie [w:] „Geriatria”, 2020, 14.

Co to jest nerwica natręctw i jak pozbyć się schorzenia?

Każdy z nas przeżył to choć raz w życiu: trzy razy z rzędu sprawdzał, czy na pewno zamknął drzwi na klucz lub wyłączył żelazko, lub czuł się nieswojo, dopóki nie poprawił pościeli, idąc spać. O ile niewielkie natężenie tego typu zachowań w życiu każdego z nas zalicza się do normy, o tyle istnieją osoby, których funkcjonowanie jest zdominowane przez wykonywanie rytuałów. Jak sobie z tym radzić i na czym właściwie polega to zjawisko?

Reklama

Przykładów zachowań składających się na objawy nerwicy natręctw jest wiele. Obsesyjne mycie rąk, gromadzenie (często zupełnie niepotrzebnych) przedmiotów, dążenie do zachowania idealnego porządku w przestrzeni, liczenie w myślach, ciągłe powtarzanie czynności bez potrzeby, np. wielokrotne mycie tych samych naczyń, aż do uznania, że są wyczyszczone perfekcyjnie. Wszystkie te zachowania mają jedno podstawowe zadanie: ukoić lęk. To właśnie główny winowajca zaburzenia. Osoby dotknięte nerwicą natręctw zdają sobie sprawę z niezwykłości swoich zachowań i tego, że nie przystają one do norm. Jednak nie potrafią ich opanować.

Jak leczyć nerwicę natręctw?

Niestety, poradzenie sobie z problemem samodzielnie jest bardzo trudne. Potrzebne jest udanie się do specjalisty. Warto wybrać się do kliniki, w której można liczyć na to, że naszym problemem zajmie się zespół współpracujących ze sobą specjalistów. Tak jest np. w LUX MED Harmonia – tutaj każdego miesiąca kolejne osoby mogą cieszyć się skutecznym zakończeniem leczenia przynoszącego ulgę. Dlaczego podejście interdyscyplinarne jest najlepsze? Wynika to ze specyfiki schorzenia, jakim jest nerwica natręctw. Po pierwsze, konieczne jest zaciągnięcie do leczenia oddziaływania farmakologicznego. Leki podawane pacjentowi muszą zostać przepisane przez psychiatrę, są to specyfiki oddziałujące na inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny. Jednocześnie, powinna rozpocząć się praca terapeutyczna. Psychoterapia ma na celu sprawienie, że pacjent przestaje być wrażliwy na bodźce, które wywoływały w nim szkodliwe objawy.

Podczas terapii, pacjent przede wszystkim nauczy się wykonywać na nowo czynności, które wywołują w nim lęk. Terapia ma na celu obniżenie szkodliwych i nadmiernych aspiracji i ambicji oraz tendencji do oceniania się i samo kontrolowania się.

Reklama

Dlaczego nie należy bagatelizować nerwicy natręctw?

Nerwica natręctw może sprzyjać powstawaniu depresji. Wszystko przez poczucie bezradności przejawiane przez chorego oraz przez jego problemy z pełnym, niezakłóconym życiem w społeczeństwie. Zdarza się również, że nerwica natręctw może doprowadzić do derealizacji i depersonalizacji. Im dłużej trwają objawy, tym trudniej jest się ich pozbyć.